Gudik

Sizin hiç memleketiniz öldü mü?

2012-01-17T22:05:00.004+02:00

Benim öldü bir kere
Memleketimden ummazdım bunu
Hemşehrimin biri
"Bir Ermeni için dünyanın yaygarasını yaptınız" dedi
Benim memleketim o gün öldü.

Cemal Süreya'ya saygıyla...

Sene 2012 ve hala...

2011-12-31T20:33:00.003+02:00

Blogun duzenli yilbasi yazilarinin besinci bolumune hosgeldin sevgili okur. Bu yazilari kisisel hayatima dair yazdigim icin o kadar mutluyum ki, ulkem adina her sene bir oncekinden daha boktan gecerken kendimin ve senin ic dunyamizi karartmaktan kendimi alamazdim zira...

Neyse kisisel dedik, kisisel devam edelim (:

Adet oldugu uzere az once onceki senelerde yazdigim yazilara baktim. 2010 bittigindeki kabullenmislik halimin hala ne kadar tanidik geldigini farkedip kendi adima biraz endiselenmedim desem yalan olur. Yine de, atalarimizin da dedigi gibi "Degismeyen tek sey degisimin kendisidir". -Bizim anne tarafi Herakleitos'a dayaniyor da...-

Zira hayatima Deren'in girmesiyle yasanan guzellesmeler ozel hayatimda beklenmedik ama cok keyifli degisiklikler yaratti. Ne yalan soyleyeyim, bu degisiklikleri hayatima layigiyla sokabilip sokamayacagimdan endiseliydim, neyse ki endiselerimi yersiz cikarmayi basardim bir sekilde.

Isteki degisiklikler ise, onceki senelerden farksiz bir sekilde daha fazla sorumluluk ve daha uzun calisma saatleriyle sonuclandi. Sikayetci degilim, isini severek yapan sansli insanlardanim zira.

Sonuc olarak, 2012 baslarken hayat hic de fena degil. Umarim seninki de en az benimki kadar guzeldir sevgili okur.

ABD Seyahati Bölüm 7 ve 7. sanat sinema

2011-10-14T08:30:00.004+03:00

NoBar Günlükleri, dördüncü bölüm.

Sevgili günlük, bugün NoBar'daki dördüncü akşamım. Barmenlerle selamlaştım, hâl hatır falan sordular işte. Mahallede geçirdiğim bir hafta içinde samimiyet kurduğum tek esnafın bar olması beni şaşırtmadı.

Mekân bugün bayağı kalabalık. Oturacak yer bulamadım, yazıyı yüksek masalardan birinde ayakta yazıyorum. Yarın daha da kalabalık olur muhtemelen, burada olamayacağım için biraz üzgünüm.

Bu akşam TV'de futbol var (Beri, beyzbolu Wikipedia'dan okur anlatırım artık sana). NFL değil ama, kolej futbolu. Koskoca stad dolu bu arada, adamlar sporun marketing'ini inanılmaz iyi yapıyorlar. Hatta biraz fazla iyi yapıyorlar muhtemelen. Dave Zirin diye bir abi var, bloguna bi bakın, belki ilginizi çeker. Sporun endüstrileşmesi üzerine yazıyor.

Bugün önce Brooklyn'de dolaştım. Musevileriyle ve hipsterleriyle ünlü Williamsburg yöresinde yürüdüm Beri'nin önerisi üzerine, tweet'lerden takip ettiyseniz görmüşsünüzdür. Tam bir hipster yuvası diyebileceğim bir kafede oturdum. İçerdeki 19 kişiden 15'inin önünde laptop vardı, laptopların 14'ü MacBook'tu. Brooklyn'in zenci mahallelerine alışkın bendeniz için bu mahalle beyaz MacBook'lu beyaz hipsterleri ve şakaklarından sarkan saç örgüleriyle gezen musevileriyle enteresan bir değişiklik oldu.

Sonrasında da adet yerini bulsun diye yine Manhattan'a geçtim. Union Square'e henüz gitmemiştim, Beri de bu civarda 1-2 yer önerince gideyim bari dedim. Güzel bir bölgeymiş orası da. Dükkanları dolaştım, 3-5 bir şey aldım (Beni bitiren Best Buy oldu). Sinemaya gittim.

Sinema kararı biraz ani oldu aslında. Hava kararmıştı, yorulmuştum ve bara gitmek için saat daha çok erkendi. O sırada geçtiğim bir reklam panosunda Ides of March'ın afişini gördüm. Daha önceden de ilgimi çekmişti, birkaç gün önce de Starbucks'ta bırakılmış bir gazeteyi okurken olumlu bir eleştiri görmüştüm. Google'a sordum, bana en yakın sinemayı ve seansları gösterdi, biletimi de online aldım ve sinemaya doğru yürüdüm. Yolda bir de sosisli yedim.

Burada yaşadığım sinema deneyimiyle, İstanbul'da herhangi bir büyük sinemada yaşadığım deneyimler arasında neredeyse hiçbir fark yok. Gözüme çarpan iki fark oldu, birincisi koltuk numarası yok, istediğin yere oturuyorsun. İkincisi de, seansın başlama saatine kadar reklamlar gösteriliyor, seansın başlayacağı saatlerde de fragmanlar. Saymadım ama herhalde 5-6 tane fragman gösterdiler. Deneyimim tam olsun diyerek girişte nachos ve ve dev bardakta kola da aldım. Film arası olmadığından kola tercihimden biraz pişman oldum ama neyse artık. Bu arada, amma pisboğazlık yapmışım, sosisli, nachos...

Film hakkında da bir şeyler yazayım oldu olacak (Yanımdakiler kalktı, o yüzden artık oturuyorum, bir bira daha söyleyeyim en iyisi...). Filmin yönetmeni ve oyuncularından biri George Clooney, ABD başkanlığı yarışında Michael Morris isimli demokrat partinin iki aday adayından birini canlandırıyor. Film ise Morris'in kampanyasını yürüten ekipteki ikinci isim olan Stephen karakterinin etrafında şekilleniyor. Filmin başında Stephen ziyadesiyle naif bir şekilde "Morris ve ideallerini desteklediğim için bu işi yapıyorum ben" diye takılsa da, adaylık yarışındaki kilit nokta olan Ohio önseçimleri yaklaştıkça işin içindeki pisliğe şahit olmaya başlıyor ve ellerini kirletmekle kariyerini bitirmek arasında bir tercih yapmak zorunda kalıyor.

Filmin hikayesini biraz fazla lineer bulduğumu belirtmek zorundayım. Genel olarak hikayeyi şekillendiren iki tane kırılma noktası var ve bunlar çok elverişli bir şekilde arka arkaya denk geliyorlar. Bir Deus Ex Machina olarak senarist biraz fazla görünüyor bence (Senaryoda imzası olan isimlerden biri yine Clooney bu arada). Yine de, iş politik arenanın pisliklerine gelince Obama'nın da destekçilerinden biri olmuş olan Clooney'nin bu pisliklerin yaşandığı arena olarak Demokrat Parti'yi seçmiş olması ilginç bir tercih gibi geldi bana. Gerçi Cumhuriyetçiler'e yönelik taşlamalar filmde bolca mevcut ama (OHA MANYAK YAĞMUR YAĞIYOR DIŞARDA) gerek filmdeki demokrat adayın kampanyasındaki pislikler, gerekse Clinton'ın Lewinski skandalına yapılan göndermeler filmin eleştirisinin genel olarak egemen kesime yönelmesini sağlıyor. Bu çerçeveden bakınca da aslında şu günlere damgasını vuran Occupy Wall Street hareketiyle filmin arasında bir paralellik kurmak mümkün.

Sanırım filme dair diyeceklerim bu kadar (: Yazı da yine hayvan gibi uzun olmuş, sanırım yazılarımı iki birayla değil bir birayla yazsam daha iyi olacak...

Neyse, bu da zaten buradaki son gecem. Yarın öğleden sonra uçağa biniyorum bir aksilik olmazsa, bir yazı da orada yazarım artık...

ABD Seyahati Bölüm 6: Hastasıyım Broadway'in...

2011-10-13T08:00:00.004+03:00

Sanırım bu serinin adını NoBar Günlükleri yapsam da olur, zira bu mahallenin barında geçirdiğim üst üste üçüncü akşam. TV'de yine beybol var. Hatta maçlar seri şeklinde oynandığından MLB'de, yine dünkü takımlar oynuyor: Texas vs. Detroit. Şöyle iki gün daha gelsem buraya oyunu da anlamaya başlarım herhalde.

Aslında bugünkü planım genel olarak Brooklyn'de dolanmak ve Manhattan'a geçmemekti. Ancak öğlen Deren'le Skype'da konuştuktan sonra aklıma Broadway'deki oyunlardan biri geldi. Deniz gittikten sonra uygun bir bilet bulabilirsem giderim demiştim ama sonra bakmayı unutmuştum. Oyun çok yeni ve popüler olduğundan tkts'ye henüz düşmemiş, o yüzden normal fiyat kategorilerinden en ucuzuna bakmaya başladım internet sitesinden. İlk önce yarın akşamki oyuna baktım, bulamadım. Sonra bu akşamkine baktım, yine yok... Bugün öğlen 2'deki oyuna bakayım bir de dedim, baktım ki var. Oyuna sadece bir buçuk saat vardı, aldım bileti. Çıktım evden, metroya atladım ve tiyatroya gittim, bileti teslim aldım, sonra da Famous Famiglia'da iki dilim pizzayla kahvaltımı edip oyuna girdim.

Oyunun ismi The Mountaintop. 3 Nisan 1968'i 4 Nisan'a bağlayan gece, yani öldürüleceği günün gecesinde Martin Luther King'in Memphis'deki otel odasında geçiyor. Oyun kurgusal, yani gerçekten o odada geçmiş bir şeylere dayanmıyor. Zaten oyun ilerledikçe bu rahatlıkla anlaşılıyor. İki kişilik bir oyun, King ve otelde çalışan Camae isimli zenci bir kadın arasında Lorraine Motel'in 306 numaralı odasında geçiyor. Hikayenin ağırlığı da MLK'nin aktivistliğinden ziyade insanı taraflarında.

Benim gibi, MLK'nin hayatı hakkında yüzeysel bilgilere sahip olan biri için enteresan bir oyun olmakla birlikte, oyunun bir noktadan sonra saptığı ruhanî yol ne yalan söyleyeyim beni biraz baydı. Gerçi MLK'nin aslen bir rahip olduğunu düşünürsek hikayedeki bu tercih çok da şaşırtıcı olmasa gerek. Beni oyuna götüren asıl sebep de -her ne kadar ilgi çekici de olsa- hikayesine duyduğum meraktan ziyade oyunculuğuna duyduğum meraktı. Zira, Dr. Martin Luther King rolünü sahnede canlandıran isim, beyazperdeden çok sevip saydığımız Samuel L. Jackson'dan başkası değil.

Tiyatroyla bir dönem kısa bir ilişkim olduğundan öyle oyunculuk vb. konularında ahkam kesecek değilim. Ama sinemaya alışkın oyuncular için izleyici önünde oynamanın kolay bir şey olmadığını bilmek için uzman olmaya gerek yok. Zira bu oyun da, 62 yaşındaki Jackson'ın ilk Broadway oyunuymuş aslında. (Gençliğinde bir Broadway oyununda understudy'lik yapmışlığı varmış sadece [Understudy'nin Türkçesi nedir bilmiyorum, yedek aktör diyelim])

Dediğim gibi, uzman değilim ama adam şahane oynadı arkadaş. Açıkçası, adam sahneye çıktığında karakteri değil de aktörü göreceğim diye endişeleniyordum, mesela Haluk Bilginer'i izlerken oluyor bu, aktörün karakterin önüne geçtiğini hissediyorum (Tek istisnası Masumiyet). Böyle bir durum bir an bile olmadı. Hatta itiraf etmeliyim ki bir süre gerçekten sahnedeki Samuel L. Jackson mı yoksa understudy'si mi diye şüpheye düştüm. En ucuz bileti aldığımdan -literally- sahneye en uzak koltuktaydım, bir an emin olamadım. Müsait bir anda kitapçıktan understudy'nin fotoğrafına bakınca emin oldum. Adam öyle girmiş ki karaktere, oyunun çıkışında gelse yanıma elini uzatıp "Merhaba, ben Dr. King" dese elini sıkar, "Tanıştığımıza çok sevindim" derim. Adam çok güçlü bir karakterin bütün insani yönlerini; mizahını, korkularını, pişmanlıklarını gerçekliğinden şüphe duysan neredeyse utanacağın kadar doğal bir şekilde taşıyor ve aktarıyor.

Neyse, biraz daha devam edersem yazının başlığını "I'm gay for Samuel L. Jackson" diye değiştirmem gerekecek sanırım. Jackson'ın rol arkadaşı Angela Basset'ın da sahnede Jackson'ın gölgesinde kalmayacak bir performans sergilediğini belirterek bu kısma son vereyim.

Neticesinde oyunu izlediğime memnunum, her ne kadar hikaye beni derinden etkilememiş olsa da. Olur da önümüzdeki dört ay içinde bir ara New York'a yolunu düşerse ve bir tiyatro oyunu izlemek isterseniz (Müzikal değil) bunu tavsiye edebilirim.

Aslında oyundan sonra da Deren'in ve abimin önerileri üzerine gittiğim South Street Seaport'tan çıkıp Brooklyn - Crown Heights'a kadarki 2 saatlik yürüyüşümden bahsedecektim ama yazı haddinden uzun oldu, biram da bitmek üzere zaten. Ayaklarımın acısına iki blok daha dayanarak eve gidip yatma vaktim geldi sanırım...

ABD Seyahati Bölüm 5: İnsanlar simsiyah, kızıl, beyaz...

2011-10-12T06:51:00.002+03:00

Dünkü melakolik yazımızın ardından normal seyahat yazısı formatımıza geri dönelim. Format dedim ama bi formatı da yok aslında, geldiği gibi yazıyorum. Bakalım bu sefer neler gelecek...

Öncelikle kısa bir özet yapalım. Bu serinin ilk iki bölümünde anlattığım üzere hızlı bir şekilde New York aktarmalı olarak Chicago'ya geldim 1 Ekim Cumartesi sabahı. Ertesi gün de Deniz katıldı bana. Üçüncü yazıda Chicago seyahatini yazdım zaten. Ekim'in 6'sında New York'a geçtik, Brooklyn - Crown Heights'daki evimize yerleştik.

Airbnb'den bulduğumuz bu evin sahibi Debbie o sırada Florida'da olduğundan bizi annesi karşıladı ve yerleşmemize yardımcı oldu. Kendisi de iki sokak ötede oturuyormuş zaten. Mahallemiz filmlerden fırlamış bir zenci mahallesi adeta. Metrodan inip de eve yürürken sokakta bizden başka beyaz yoktu. Kıçlarından düşmeye ramak kalmış pantolonlarıyla gençler, geçen arabalardan yükselen hip-hop, "'Coz it says so in the Bible!" diye bağıran yaşlı amcalar... Hepsi var burda.

Deniz'in ilk derdi müzeleri gezmek olduğundan onun burada olduğu günleri Manhattan'a gidip gelerek ve müze gezerek geçirdik. MoMA, Met, Guggenheim... Ne varsa gördük. Bunlar arasından birine gideceksen o MoMA olsun derim. Cuma akşamı gidersen ücretsiz ama çok kalabalık.

ABD'deki günlerimizde o kadar çok müze gezdik ki (Bir de Sanat Tarihi mezunuyla gezince) şimdi karşıma gelse bir Seurat'yı, efendime söyleyeyim bir Francis Bacon'ı, bir Lichtenstein'ı 20 metreden tanırım (Yasal Uyarı: Tablo boyutuna bağlı olarak tespit mesafesi 5 metreye kadar düşebilir).

Müzeler dışında, her turistin yapması icap ettiği üzere Empire State Building'e çıktık ve ben bu seyahatte içime işleyen kapitalizmin de etkisiyle "Acaba World Trade Center'ın yıkılması buranın gelirini ne kadar artırmıştır?" diye düşünmeden edemedim...

New York'a kadar gelmişken bir de Broadway müzikali izleyelim dedik ve tkts ofisinin yolunu tuttuk. tkts, belli saatlerde açık olan ve sadece o günün Broadway ve Off-Broadway gösterilerine 30-50% arasında değişen indirimlerle bilet satan bir ofis. Times Square'de ve Brooklyn'de ofisleri var. Bir yerde daha vardı ama unuttum, tdf.org'dan bakın gitmeyi düşünürseniz.

tkts'in iPhone uygulamasından o gün hangi gösterilere bilet sattıklarını öğrenip Brooklyn ofisinin yolunu tuttuk cumartesi sabahı ve The Phantom of the Opera için 40% indirimli bilet bulduk. Broadway için adet yerini bulsun diyerek görece şık giyindik -öyle ki biletleri kontrol eden amcadan kxcd kravatım için bir övgüye dahi mazhar oldum- ve akşam Majestic Theater'ın yolunu tuttuk.

The Phantom an itibariyle Broadway'in en uzun soluklu gösterisi, 1988'den bi aralıksız oynuyor. İstanbul terimleriyle konuşacak olursak tam bir Lüküs Hayat (: Hikayeyi biliyorsunuzdur, bilmiyorsanız da öğrenirsiniz nasıl olsa, ben gösteriden bahsedeyim. Müzikal yerine sürekli gösteri diyorum çünkü tam bir gösteri. "Adamlar bu işi iyi biliyor" diyorsunuz sonunda. Neticesinde müzikal -bence- komik bir şey ve konstantre olmak bana zor geliyor. Ama müziklerin güzelliği, dekorun kalitesi ve efektlerin başarısı sahneden gözünüzü ayırmamanızı sağlıyor. Şu meşhur avize umduğumdan daha yavaş düştü ama yine de gayet iyiydi...

Dün itibariyle Deniz İstanbul'a döndü. Ev sahibimiz de Florida'dan dönüp iki gün sonra tekrar bir yere gitti. Şu anda resmen Brooklyn'de tek başıma eve çıkmış gibiyim. Gerçi evde çok fazla da vakit geçirmiyorum. Hava daha geç kararıyor olsa bahçede takılırdım akşamları ama onun yerine mahallenin barını tercih ediyorum iki akşamdır. Biramı içip blogumu yazıyorum. Dün akşam mekandaki tek beyaz bendim, bu akşam 3 tane daha var.

Bir de dün akşam TV'de futbol vardı, en azından touchdown falan olunca seviniyordum. Bu akşam beyzbol var, resmen bi bok anlamıyorum. Nereye koşuyor olm bu adamlar?

Trip to USA Part 4: Monday Night Loneliness

2011-10-11T07:10:00.002+03:00

Brooklyn, 22:23 EDT

Left Deniz at the AirTrain station for JFK, she's flying back tonight and I'll be here for a couple days more. Took the subway back to Brooklyn and headed for the neighborhood bar. Ordered a bottle of Ithaca Pale Ale and been checking out the game: Chicago Bears vs. Detroit Lions. Haven't still figured out all the rules of football but I can enjoy a touchdown nonetheless. Bears are losing though ):

It'd been a while since I felt this lonely. I'm all by myself at NYC, while all my friends are sleeping (hopefully) on the other side of the globe. Time difference can be a bitch sometimes.

Don't get me wrong, I know I ain't alone. Got friends, family, a girlfriend (How dearly she's missed). Yet, I guess it'd been a some time since I was at a bar by myself with nobody to call.

By the way, it's really hard to be sentimental while guys on the big screen are just jumping on top of each other brutally. Thank you guys but I guess I'll prefer soccer.

Switched to Brown Ale and the Bears scored a touchdown. Things are improving already (:

(Since there's no one to talk Turkish to, I felt like writing this one in English. Belki yarın da New York'a dair bir şeyler yazarım ana dilimde...)

ABD Seyahati Bölüm 3: Sweet Home Chicago

2011-10-06T23:06:00.002+03:00

İlk iki yazıdan sonra Berivan'ın da öngördüğü üzere bir sessizliğe gömüldüm ister istemez. İlk yazıyı zaten İstanbul'dan New York'a uçarken yazmıştım, ikinciyi de NYC'den Chicago'ya uçarken. Bu üçüncü yazı da Chicago - NYC uçuşundan geliyor.

Ben Chicago'ya Deniz'den bir gün önce geldim ve airbnb.com'dan ayarlamış olduğumuz eve yerleştim. İlk airbnb kullanımımız bizim açımızdan büyük bir şans oldu. Kaldığımız ev genelde filmlerde gördüğümüz tarzdaki lüks residence gökdelenlerinden. Girişinde bir resepsiyon olup her girişte "Günaydın, bugün nasılsınız?" diye soran güleryüzlü elemanların olduğu 72 katlı bir yer. Konum olarak da daha merkezî olması mümkün değil muhtemelen. Kaldığımız daire 36. kattaydı ve yatağımızın hava yatağı olması haricinde ziyadesiyle rahattık.

Chicago ilk gökdelenin yapıldığı şehir. Ondan sonra da durmamışlar zaten. Şehir merkezinde alçak bina yok. Hâlâ da yapmaya devam ediyorlar yenilerini. Ama şehrin en iyi yanı, gökdelenler yüzünden kamuya açık alanlardan taviz verilmemiş olunması. Göz alabildiğine uzanan parklar, tamamı kamuya açık 28 mil uzunluğundaki göl kenarı: Göl kenarına özel mülk inşa etmek kanunla yasaklanmış, her zaman kamuya açık olacak, aynı şey nehir kıyısı için de geçerli. Bu yüzden gökdelen bolluğuna rağmen insanın üzerine üzerine gelen bir boğuculuk yok.

Chicago aynı zamanda ABD'nin en "Bike Friendly" şehri seçilmiş. Zira 28 millik göl kıyısına ek olarak bütün ana caddelerde de bisiklet yolları mevcut. Pazar günü bir bisiklet turu yaptım ve şehrin ziyadesiyle yaşanır olduğuna kanaat getirdim.

İki müzeye gittim, ikisini de tavsiye ederim: Museum of Science and Industry ve Art Institute of Chicago. İkisine de birer gün ayırmakta fayda var. Bir de "Architectural Boat Tour" yaptık nehirde, o da tavsiye.

Onun dışında da yiyip içmek lazım. Chicago'nun Deep Dish Pizza'sı meşhur. Cheesecake gibi bir şey düşünün, kek hamuru yerine pizza hamuru, peynir yerine de peynir (ve diğer malzemeler) düşünün. Pişmesi 45 dakika sürüyor en az ama beklediğinize değiyor. Dayanabilecek gibiyseniz starter almayın, biz aldık ve iki kişi 6 dilimlik pizzayı bitiremedik ): Kalanı paket yaptırabiliyorsunuz gerçi.

Pizza konusunda tavsiye edilen üç mekan var: Lou Malnati's, Gino's East ve Giordano's. Lou'da çok sıra olduğundan beklemeyip Gino's'a gittik, orada da bir 40 dakika bekledikten sonra masamıza geçtik. Gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki yine olsa yine yaparım (:

Chicago style Hot-Dog diye bir şey var, ketçap yerine dev turşu koyuyorlar içine. Gayet güzel oluyor ama yemezseniz de dünyanın sonu değil. Chicago'da yaşayan bir arkadaşımızın götürdüğü Portillo's diye bir mekânda yedik onu, hamburgerler falan da var, her bir şubesi farklı konseptte olan Chicago'lu bir zincirmiş, bizim gittiğimizin konsepti 1920'lerdi mesela. Ev sahibimiz Yolk diye bir mekan önermişti ama gidemedik ona.

Şehri tepeden görmek için ABD'nin en yüksek binasi olan Willis Tower'a (Eski adıyla Sears Tower) çıkmak mümkün $30'a. Biz çıkmadık, onun yerine John Hancock Tower'ın 96. katındaki bara çıkıp (Oraya çıkmak ücretsiz) $30'la da içtik. Siz de öyle yapın. Söyleyenlerin yalancısıyım, buranın da en iyi manzarası kadınlar tuvaletindeymiş.

Malum, Chicago Blues'uyla meşhur bir ilimiz. "Ha bu akşam gidelim, ha yarın akşam gidelim" derken anca son akşamımızda gidebildik blues dinlemeye. Önce, Chicago'da yaşayan arkadaşın tavsiyesi üzerine Kingston Mines'a gidecekken ev sahibimizin son dakika tavsiyesine uyup Buddy Guy's Legends'a gitmeye karar verdik, eve de daha yakındı. İnanılmaz memnun kaldık. Her gece canlı çalan bir grup oluyormuş ve dün gece de Jimmy Johnson ve arkadaşları sahnedeydi, mekân da çarşamba gecesi olmasına rağmen doluydu. Adamlar da Allahlar'ı var çok güzel çaldılar. Bir ara takdir göstergesi olarak küfür kullanımı içeren bir tweet atmayı düşündüm, sonra vazgeçtim.

Uçak alçalmaya başlıyor yavaş yavaş, ben de yazıyı yavaştan bitireyim. Pazartesi akşamı Deniz İstanbul'a dönüyor, benim birkaç günüm daha var, muhtemelen bir dahaki yazıyı da o aralarda yazarım ancak...

ABD Seyahati Bölüm 2: İlk izlenimler

2011-10-01T23:43:00.001+03:00

Saat farkından dolayı biraz kafam karışık ama sanırım ABD'ye geleli sadece 10 saat oldu. Bu kısa süreye çok şey sığdırdım desem yalan olur. JFK'e indikten, pasaport kontrolden geçip bagajımı aldıktan sonra bir taksiye atladım ve İstanbul'da uçağa binmeden önceki son dakikada booking.com iPhone uygulamasından rezervasyon yaptırdığım otele gittim. Son dakikadan kastım gerçekten son dakika, işlemi tamamladığımda körükteydim.

Bilenler bilir, İstanbul'da en abuk subuk taksiciler hep bana denk gelir. O yüzden NYC'de de ilk bindiğim taksicinin yolu bilmiyor olması beni çok da şaşırtmadı. Beni şaşırtan, bir NYC taksisinde GPS olmaması oldu. Queens'in ara sokaklarında kısa bir tur attıktan sonra abiyle birlikte kapı numaralarına baka baka 112-23 Roosevelt Avenue'yü bulduk ve yaklaşık 7 saatimi geçireceğim Corona Hotel'e yerleştim. Otele dair söylenecek pek bir şey yok aslında, ziyadesiyle standart, İstanbul'daki çift kişilik yatağımın bir buçuk katı genişliğinde bir yatağı olan bir odada gecemi geçirdim (Inside joke: "7 kişi yatarız biz burda").

Uykum olmasına rağmen doğru düzgün uyuyamadım, yol jet-lag falan derken biraz saçmaladı sanırım bünye. 5:30 gibi kalktım, Türkiye'de saat öğlen olduğundan telefon & skype görüşmelerimi yaptım, duşumu aldım ve otelin ücretsiz sağladığı araçla LaGuardia'ya geçtim.

Sonrası standart havaalanı prosedürleri işte... Check-in, bagaj teslim, güvenlikte ayakkabıları çıkarma derken Spirit Airlines'ın NK847 numaralı uçuşuyla Chicago yoluna vurdum kendimi. THY'deki gibi bir harita olmadığımdan önümde nerelerde olduğumuzu bilemiyorum. Ben diyeyim Boston, siz deyin Connecticut (Alakası yok) ...

Başlıkta ilk izlenimler demişim, bari biraz izlenim de yazayım (:

Dizilerden ve talk-show'lardan aşina olduğumuz "standart" Amerikan aksanını henüz duymadım. Hatta pasaport polisinden taksicisine, muhattap olduklarım arasında henüz bir WASP olmadı (Şaşırmadım).

iPad'ler "Kızılay dağıtıyor galiba, ehe ehe..." esprileri yapılacak kadar yaygın. Ben bu satırları yazarken yanımdaki abi de iPad'inde Angry Birds oynamakla meşgul mesela.

Standart bir Amerikan arabası olarak Lincoln Towncar'lar inanılmaz yaygın. Sabah beni LaGuardia'ya bırakan araç da bu modeldeydi. Bizdeki karşılığı "durak taksisi" olabilecek Taksi&Limuzin hizmeti veren araçların neredeyse tamamı bu modelde galiba.

ABD Seyahati Bölüm 1: Yemeklerimi mobil severim

2011-10-01T06:55:00.003+03:00

30 Eylül 2011, saat TSİ 18:55, Sofya ile Saraybosna arasında bir yerlerde, havadayım. Bundan 10 saat önce sabah müşteriye sunuma gitmek için evden çıkarken bu saatte burada olacağımdan habersizdim.

Sanırım biraz başa almak gerekecek. Her şey Deniz Hanım'ın yüksek lisans tezini makaleleştirip New Jersey dolaylarındaki bir konferansa göndermesiyle başladı. Ben de bir seyahat arkadaşı olarak kendisini 4 yıl öncesinden beri sevip saymakta olduğumdan "What the hell, I've never been to the US man" diyerek iki haftalık bir seyahat planladım. Dedim ki önce Chicago'ya gidelim, oradan da New York'a geçer gezeriz, "Tamam" dedi Deniz de, planlamamızı yaptık. Ben dedim ki 1 Ekim'de Chicago'ya uçarım, 6'sında NYC'ye geçeriz, 15'inde de oradan döneriz.

Abimin THY çalışanı olması sayesinde ziyadesiyle makul bir fiyata IST-CHI ve NYC-IST biletleri aldım, biletlerin bir adet defosu var, o da sadece stand-by olmaları. Yani, biletin geçerli olduğu bir yıl içinde herhangi bir gün uçmak mümkün, uçakta yer olduğu takdirde.

Perşembeye dönelim: iş çok yoğun, cuma sabahı önemli sunum var ve sevgilime verdiğim ve bozmak istemediğim de bir akşam yemeği sözüm var ve cumartesi sabahı da Chicago'ya uçacağım. Gün boyu çalışıyorum, akşam Deren'le buluşuyoruz, Kanyon'da bir akşam yemeği yiyoruz ve ben sonrasında ajansa dönüyorum. Nihan ve Ayşe'yle birlikte sunumu bitirdiğimizde saat 03:00, eve gidiyorum, yatıyorum.

30 Eylül Cuma sabahı saat 8:55, toplantıya giderken takside kahvaltımı ediyorum. Saat 10:15, Dudullu'da sunum yapıyorum. 11:30, sunum çok beğenilmiş, teşekkürler ediliyor, ofise dönmek üzere yola çıkıyoruz. 11:35, abim arıyor, "Yarın sabah Chicago yerine bugün 17:15 NYC uçağına yetişmen mümkün mü" diyor, "WTF?" diyorum (ABD'ye gidiyorum ya, maksat ağzım alışsın), abim de diyor ki "Yarın ve öbürgünkü CHI uçuşları ağzına kadar dolu, bu akşam NYC'ye git yarın oradan Chicago'ya geçersin, şu anda en kesin yol bu".

İstanbul trafiğinde Dudullu'dan Şişli'ye geçiyoruz, saat 12:50 ofisteyim, 13:05 çıkıyorum, 13:30 evdeyim. Çanta toplamaya başlıyorum, Deren geliyor sonra. 14:15, evden çıkıyoruz, sağanak altında sırılsıklam olarak arabaya koşuyoruz. Etiler'de önce iki banka ardından da biz döviz bürosunu ziyaret ediyorum. Havaalanı yolunda Merter'de benzin almak için duruyoruz, benzinciden bir sandviç alıyorum ve öğle yemeğimi de Deren'in arabasında yiyorum.

Saat 15:55, Deren beni havaalanına bırakıyor. ABD uçuşu öncesinin zorlu işlemlerine Chicago biletimin NYC biletine evrilmesi süreci ekleniyor. Check-in, harç pulu, pasaport kontrolü, güvenlik vb. derken annemleri arayıp güle güle demeye bile fırsat bulamadan kendimi uçakta buluyorum.

Saat TSİ 19:44 oldu, Sedef Hanım'ın tasarlamış olduğu In Flight Entertainment System'dan baktım, İtalya'nın kuzeylerindeyiz, yakında Fransa'nın üzerinde uçmaya başlayacağız. Yemek servisi de yapılıyor, o yüzden seyahatimin ilk yazısı burada sona eriyor. Bugünün üçüncü öğününü de hareket hâlinde yemesem bir şey eksik olurdu zaten.

İnsanlık...

2011-01-19T18:59:00.005+02:00

"Türküz bütün başlardan üstün olan başlarız"
"Türkiye Türklerindir"
"Milli birlik ve beraberlik..."
"Bölünmez bütün"
"Her bir karışı şehit kanlarıyla sulanmış bu cennet vatan"
"Halkımızın hassasiyet duyduğu konular"
"Zaferlerle dolu şanlı tarihimiz"
"Tek dil, tek din, tek bayrak"
...

Bu böyle uzar...

...

Farkında mısınız? Hiçbirinin içinde "insanlık" yok...

...

Çünkü milliyetçilik, insanlığın karşıtı dostlar; başka bir milletin milliyetçiliğinin değil...

...

4 sene önce bu ülkede insanlığa bir kurşun sıkıldı...

...

O yara, bugün kanamaya devam ediyor...

...

2010 bilançosu...

2010-12-31T03:37:00.004+02:00

Blogda en düzenli olarak yazdığım yazılar, bu yılbaşı yazıları galiba. Sektirmeden her sene Aralık'ta bir yılbaşı yazısı yazmışım.

Dilerseniz önceki senelerinkine bir göz atın, tam anlamıyla bir seri değil ama, ilginç bir retrospektif oldu az önce benim için:

2008: Hoş geldin 2008, #$%!& git 2007

2009: 'tis the season to be jolly...

2010: Geleneksel yılbaşı yazısı

Geçenlerde şöyle bir kafamdan geçirdim "Yılbaşı yazısında neler yazarım bu sene?" diye. 2010'a biraz keyifli ve biraz umutlu girmiş olduğumu hatırladım, biraz kendime güldüm.

Bilenler bilir, 2008'de mezun olduktan sonra bir sene boyunca Digital McCann'de çalıştım. Keyifli olduğu kadar çok da zorlu bir dönemdi. Hayatımda işten başka çok fazla bir şey var olmadı, özel hayat diye bir şeyden bahsetmek de pek mümkün değildi. Öyle ki o dönemde ev arkadaşlarım olan Emre ve Filiz'in yüzlerini bile zor görüyordum. 2009'un Eylül'ünde ajans değiştirdim. Yeni ajansım Litespell'deki çalışma saatlerim daha rahattı, sosyal hayatımın bir nebze zenginleşmeye başladığı bir döneme girdim. 2009'un son günlerindeki iyimser tavrımın arkasında da bu var aslında. Bir önceki seneyi ağırlıkla iş hayatına feda etmiş biri olarak, 2010'un özel yaşamımda birtakım değişiklikler getireceğine dair inancım tamdı. Ne var ki olaylar umduğum gibi gelişmedi. Özel hayatıma dair o iyimser havanın dağılması 2 ayı bulmadı ve beklentilerimin aksine 2010'daki kayda değer bütün gelişmeler iş hayatımda gerçekleşti.

Örneğin, Sedef'le birlikte Cannes Young Lions Türkiye elemelerinde internet kategorisinde birinci olduk ve Cannes'a gittik. Misak-ı Milli sınırları dışında nasıl bir reklam dünyası olduğuna şahit olduk, zihnimiz açıldı. Oradaki yarışmada ilk 3'e giremedik gerçi, sağlık olsun dedik...

Sonra ajans değişti. Litespell, Publicis grubuna katıldı ve hayatını Publicis Modem olarak sürdürmeye başladı. Küçük ve bağımsız bir ajansta çalışırken kendimi yine bir network ajansında buldum yani -Not that there's anything wrong with it.-. Üstüne bir de benim görevim değişti ajans içindeki. Kendi halimde bir tasarımcıyken birdenbire kendimi Creative Strategist olarak buldum (bkz: Anneye anlatılamayan meslekler). Görev tanımım, yaptığım iş tamamen değişti. Yaptığım işten daha fazla keyif aldığım bir konuma geldim. Aynı keyifle de devam ediyorum...

Gel gör ki iş hayatı dışında her şey aynı tas aynı hamam... O kadar ki, değişimin kendisi bile değişmiş olabilir o sırada... 2 sene önce, soranlara "Ben işimle evliyim" diyordum, sanırım yine aynı cevabı vermeye başlayacağım... Noel Baba'dan umutluydum ama, sanırım bu sene yeterince iyi bir çocuk olmamışım (:

Marcus Antonius'un tiradı...

2010-11-25T13:15:00.002+02:00

Shakespeare'in Julius Caesar eserinden Marcus Antonius'un meşhur tiradı. Sezar ölmüş, Roma halkı da "Vay ne güzel oldu" diye sevinmektedir. Sezar'ın dostu Antonius da çıkar, "Yiğidi öldür, hakkını yeme" diye özetleyebileceğimiz bir konuşma yapar.

Bu tirad, aynı zamanda tiyatro okullarının vazgeçilmez egzersizlerinden biri hâline gelmiştir (Hamlet'ten "Olmak ya da olmamak" tiradı, oyuncular tiradı, ya da Cyrano de Bergerac'tan "İstemem eksik olsun" tiradıyla yan yana anabiliriz bu bağlamda).

Video, 1953 MGM yapımı Julius Caesar sinema uyarlamasından. Marcus Antonius'u Marlon Brando canlandırıyor.

Sarpersel Veriler: 12/10/2010

2010-10-13T01:14:00.003+03:00

Girilen toplantı sayısı: 2

Binilen metro sayısı: 5
Binilen otobüs sayısı: 3
Binilen taksi sayısı: 2
Binilen tramvay sayısı: 1

Yemekler:
12:30 - Öğle yemeği kisvesinde Kahvaltı (Soyalı Moyalı Tavuk)
20:05 - Akşam yemeği kisvesinde ders arası atıştırması (Poğaça)
22:50 - Geceyarısı atıştırması kisvesinde Akşam yemeği (Körili Mörili Tavuklu Dürüm)
01:20 - Geceyarısı atıştırması (Peynir, kızarmış ekmek)

Tüketilen kahve miktarı: 2 fincan
Tüketilen çay miktarı: 2 fincan (1'i meyve çayı)

Google Reader'dan okunan item sayısı: 5
Okunan dergiler: Digital Age, Penguen, Uykusuz

Küfredilen kurum sayısı: 2

Neden bugün böyle bir yazı yazmak istedim, bilmiyorum...

Yıllar sonra gelen ikinci Facebook yazısı...

2010-09-29T00:25:00.003+03:00

Bugüne dair iki olay anlatayım izninizle:

1. Sabah, Dijital Marketing sektörünün içinde yer alan birisinin Facebook'un artık popüler olmadığını iddia ettiğine şahit oldum. Bu kanıya varmasındaki en büyük etkenin, kendisinin Facebook'a haftada bir mesajlarını kontrol etmek için girmesi olduğunu ekledi.

2. Akşam da, 1969 senesinde birlikte üniversiteye başlayıp mezun olduktan sonra -tek tük ikili ilişkiler haricinde- hiç görüşmemiş yaklaşık 30 kişilik bir grubun Nevizade'de buluşup, bolca rakı içip çılgınca eğlendiğine şahit oldum. Birbirlerini Facebook üzerinden bulmuşlardı.

28 Eylül 2010, böyle bir gündü...

Zamanın değiştiremediği birtakım şeyler...

2010-09-27T00:17:00.001+03:00

1996 senesinin Kurban Bayramı'ydı yanlış hatırlamıyorsam, -Ramazan Bayramı da olabilir- Kıbrıs'a gitmiştik ailece. Kuzenlerimden birinin eşi orada çalışıyordu o sırada, biz de fırsattan istifade kuzenler vs. derken kalabalık bir KKTC çıkartması yapmıştık. Gidiş yolumuzdaki KTHY pilotu yol boyunca susmamış; Amerika'da gezdiği Boeing fabrikasında gördüğü testlerden girip, rulet masasında uğurlu sayısının kırmızı 23 olduğundan çıkmıştı.

Her neyse, bu anıdan bahsetmemin sebebi pilotun muhabbeti, Boeing fabrikası ya da Kıbrıs'ta geçirdiğim günler değil. Bu anıdan bahsetmemin sebebi, an itibariyle hazırlamakta olduğum sunum.

Biraz geriye gidelim:

Cuma akşamı ajanstan çıkarken, pazartesi günü öğlene yetiştirilmesi gereken sunumun metinlerini haftasonu yazacağımı söyledim.

Cuma gecesi, sabahın erken saatlerine kadar içtim.

Cumartesi öğleden sonra kalktım, akşamdan kalmalığımın etkisiyle bütün günü tembellik yaparak geçirdim. Akşama doğru kendime gelebildim. Yedi sene önce satın aldığım ama hiç izlemediğim bir DVD'yi koyup izledim nihayet: Fight Club -Sinemada izlemiştim.-. Akşamın ilerleyen saatlerini de NTV Radyo'dan caz dinleyerek ve kitap okuyarak geçirdim. Bir cumartesi akşamını evde, caz eşliğinde kitap okuyarak geçirdiğimi fark edince yaşlandığımı düşünerek korktum. Bütün yorgunluğumun üzerine bu korkuyu da ekleyerek yatağa çekildim.

Pazar sabahı kahvaltımı ettikten sonra evden çıktım, Kadıköy'e gittim. Sadun ve Mesut'la buluşarak Guitar Hero/Rock Band gibi şeyler oynadık. İki buçuk saat boyunca davul çaldım, sağ elimin işaret parmağı şişti. Sonra çıktık, bir şeyler yedik. Mesut gitti, Çimen geldi. Kadıköy'ün çeşitli mekanlarında oturup bira, kahve gibi şeyler tükettik. Son vapura bindim, Beşiktaş üzerinden eve geldim. Biraz oyalandıktan sonra sunumu yazmaya başladım.

Biraz daha geriye gidelim:

1996'daki bayram tatilinin son günü. Kahvaltıdan odaya dönüp çantamı toparlamaya başladım. Sırt çantamın arkalarında bayram tatili için verilmiş 20 sayfayı aşkın ingilizce ödevimi gördüm. Otelde, havaalanına giderken arabada, havaalanında, uçakta, eve giderken arabada ve evde ödev yaptım. Geceyarısı gibi yattım. Hayatımın o zamana kadarki en kötü günüydü.

Görüyorum ki, pek ders almamışım (:

A remembrance of things, along with other things...

2010-09-07T03:24:00.002+03:00

I can think of more than a hundred reasons to be thankful to my brother, first of which is the fact that he's always been there for me. But tonight, I'm thanful for a particular one of those: his impact on my musical taste.

At the very core of my musical taste lie two bands, who have been there since the beginning of time (Since I consciously started enjoying music). These two bands are Iron Maiden and U2.

I know that their common points are not less numerous than goofy characters in a Christopher Nolan movie, but stuff happens...

Iron Maiden is a different story. The first time I've seen them live, July 17th 2005 in Paris, I almost felt like a devout christian witnessing a true miracle, by Jesus himself.

Tonight, for the first time, I've seen U2 live. I'm five years older than I was at that first Iron Maiden concert and to be frank, I didn't feel like I was witnessing a miracle, no...

It was something else. Something more personal maybe, along with a lot of other things. It was like revisiting a decade of my life and accepting it with all its joys and despairs. Tonight, I've seen the sixteen-year-old me. I've listened to that first mix-tape I'd made for my ex. And I've reaffirmed my faith in good music.

I am also thankful to my friends who have bought me the ticket for tonight. Along them, Beribik merits a special thank you for all the effort she's put through to get me that ticket (:

Mürekkep yalamak ne acaip bir laf...

2010-07-16T18:50:00.007+03:00

Sevgili okur,

Arkamdan bir ton laf etmişsindir kesin, yazacağım deyip de yazmadıklarım için... Ettiysen söyle, kızmayacağım...

Cannes konusunu yazma isteğim devam ediyor, vakit bulursam yazacağım onu. Ama öncesinde son zamanlarda okuduğum kitaplardan biraz bahsedesim geldi.

Üniversite yıllarımdayken bile bu kadar fazla kitap okuyabildiğim bir zaman dilimi olmamıştı sanırım. Belki, tek başıma Bodrum'a gidip sabahtan akşama kadar balkonda oturup kitap okuduğum zamanları bunun dışında tutmam gerekir.

Her neyse, son 3 ay içinde 8 kitap okumuşum. Favori hikaye anlatıcılarımızdan Neil Gaiman'ın, The Graveyard Book'uyla başlayan süreç, yıllardır kitaplığımda bekleyen iki adet bilimkurguyu devirmemle devam etti. Birisi, büyük usta Stanislav Lem'in Dünya'da Barış isimli kitabıydı. İkincisi ise, Kerem Bey'in bana yıllar önceki bir doğumgünümde -Galiba 2006'da- hediye ettiği Dune idi. Bu son iki kitabı nihayet okuyup geride bırakmak iyi geldi.

Bunların hemen ardından Murakami sevdam başladı. Barselona'ya gitmeden hemen önce Dune'ü bitirdim ve İstanbul Havalimanı'ndaki D&R'den seyahat boyunca okuyacağım bir kitap ararken gözüme takıldı Murakami'nin What I Talk About When I Talk About Running isimli kitabı. Geçen sene Murakami'nin bir romanını okumuş ve beğenmiştim ama sonrasında çok alakam olmamıştı. D&R'deki kitap ilgimi çekti, çok uzun görünmediğinden seyahatim için ideal olacağını düşündüm, haklıymışım...

Barselona boyunca okudum kitabı, dönüş yolunda uçaktayken bitirdim. Murakami'nin formda kalmak için koşmaya başlaması ve bu aktiviteyi yıllarca yarı-profesyonel bir tarzda sürdürmesi ve koşmanın nasıl bir şey olduğuna, koşarken kafasından geçenlere ve daha pek çok şeye dair yazdıklarından oluşuyor kitap. Okudukça Murakami'ye çok kanım ısındı.

Barselona dönüşünde Deniz Hanım'ın Sant Jordi Günü hediyesi olan Coming Up For Air'e (George Orwell) başladım. Orwell, kitabı 1984'ü yazmadan önce yazmış. İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasına çeyrek kala İngiltere'de geçiyor. Kendini nostaljiye vermeye başlamış, ziyadesiyle orta sınıf ve orta yaşlı bir abinin ağzından dönemin toplumsal paranoyalarla bezeli gündelik hayatını anlatıyor Orwell. Bir taraftan da, 1984'ün doğumuna ilişkin ipuçları da orada burada karşımıza çıkıyor. Meraklısına tavsiye edilir.

Orwell'dan sonra, adadan çıkma bir başka yazarla vakit geçirdim. High Fidelity'nin yazarı olarak sevip tanıdığımız Nick Hornby'nin, çocukluğundan şu yaşına kadar bir Arsenal taraftarı olarak neler yaşadığını anlattığı kitabı Fever Pitch'i okudum. Taraftarlık üzerine yazılmış en iyi kitap olduğu söylenir, okudum ve bu sava bir itirazım yok.

Daha Fever Pitch'i bitirmeden satın almıştım bir sonraki okuyacağım kitabı: Murakami'nin kısa öykülerinden oluşan The Elephant Vanishes. Çok büyük bir hevesle okudum bu kitabı ve hevesimi boşa çıkarmayacak kadar da keyifliydi.

Şöyle bir huyum vardır: Bir öykü kitabı okuyacağım zaman, kitaba başlamadan önce içindekiler listesinden kitaptaki en kısa öykülerden bir tanesini seçer ve öncelikle onu okurum. Bir nevi kitaba ısınmak için. Murakami'nin öykülerinde de bunu yaptım ve okuduğum o ilk öykünün -On Seeing The 100% Perfect Girl One Beautiful April Morning- tadı adeta damağımda kaldı. Kitabı bitirdikten sonra, istemsizce 3 tane tweet yaptım arka arkaya. İkincisindeki cümle de, işte o öyküden alıntıydı...

Yine Murakami'yi okurken bir sonra okuyacağım kitabı satın almıştım. Kanyon'da Demet Hanım'ın işten çıkmasını beklerken Remzi'de görüp biraz kıllanarak aldım Paul Auster'ın son romanı Invisible'ı. Biraz kıllanarak diyorum, çünkü anlatımı keyifli olmasına rağmen, Auster'ın önceden okuduğum kitapları ağzımda bir nebze kekremsi bir tat bırakmıştı. Bu arada belirteyim, kendisinin başyapıtları olarak anılan Moon Palace ve Brooklyn Follies'i okumadım, henüz. Ancak bu kitap, yani Invisible, o kadar sürükleyici bir şekilde başladı ve devam etti ki, adeta elimden bırakamadım. Öyle ki, geceleri kitaba dalıp geç yatıp sabahları işe geç kaldım ve işe geç gittiğim için öğle yemeğine de geç ve tek başıma çıkarak yemekte de okumaya devam ettim kitabı. Bu tempoyla da yaklaşık 300 sayfalık kitap 5 günde bitti.

Sıradaki kitaba dün akşam başladım. Yine Murakami. The Wind-up Bird Chronicle. Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar'ından bu yana ilk defa bir kitap beni sayfa sayısıyla korkuttu. Bitirince haber veririm...

607 sayfa bir ninjanın gözünü korkutamaz...

BCN - Bölüm 3: Yedim yedim doymadım...

2010-05-23T19:32:00.005+03:00

Previously on Gudik:
BCN - Bölüm 1: Münih Havalimanı'nı kaç saniyede koştum?
BCN - Bölüm 2: Ben Gaudí gördüm.

"Ne Barselona'ymış be birâder, yaza yaza bitiremedin..." diye serzenişte bulunduğunu duyar gibiyim sevgili okur, şunu bil ki haksız değilsin. Ama beni az çok tanıyorsan lafı uzatmayı sevdiğimi de bilirsin... Eğer tanımıyorsan da, mesaj at, tanışalım (:

Her neyse, lafı daha fazla uzatmayayım, gezilecek yerlerden bahsettim geçen yazıda. Bu yazıda da biraz yemek içmekten ve benzeri detaylardan bahsederek toparlayacağım bu yazıyı.

Yemekten başlayalım. Yemekler çok güzel. Bunun kişiden kişiye değişecek bir şey olduğunu biliyorum ama, bana öyle geliyor ki her damak tadına uygun ve lezzetli bir şeyler bulmak mümkün olur Barselona'da. Bendeniz, ayıptır söylemesi, -farklı biçimlerde ve farklı türlerde olacak şekilde- bolca kırmızı et tükettim. Herbiri de birbirinden lezzetliydi. Bir gün organik-vejeteryan bir öğün yedim, gayet güzeldi. Deniz ürünlerine düşkünlüğüm azdır, az bir şey tattım ama o kadarı bile taze ve leziz olduğunu anlamama yetti.

Aslında, bu kadar yemekten bahsetmemin sebebi, galiba Barselona'da yemeklerin lezzetinden ziyade, yemek yemenin verdiği keyifin yüksek olması. Kadim dostum Emre'yle arada bir yemek yemenin nasıl zorunluluktan öte bir keyif olduğunu konuşuruz. Her şeyin öncesinde kültürel bir etkinlik aslında yemek yemek. Yediğimiz hemen hemen her gıdanın öyle ya da böyle bir kültürel -ya da sosyal demek daha doğru belki- bağlamı var. O gıdayı da o bağlamın ne kadar içinde tüketebilirsek, aldığımız keyif de o kadar artıyor gibi geliyor bana.

Affına sığınarak konuyu biraz daha dağıtıyorum sevgili okur, alışveriş merkezlerindeki "Food Court"lar var ya, işte onları hiç sevmememin sebebi de bu bahsettiğim bağlam meselesi. Herbiri birbirinin aynı masalarda bir kişi lahmacun yerken hemen yanındakinin burrito yemesi, iki yemeği de ait oldukları bağlamın bir anda dışına atıyor ve yemek eylemini bir zorunluluğun sonucunda gerçekleştirilen içi boş bir eyleme dönüştürüyor.

Sanırım benim şu anda yaptığım da, aslında insan olmanın getirdiği bir durum. Zorunluluktan doğan eylemlere çeşitli değerler atfetmekten bahsediyorum. Bir başka deyişle, yemek yememizin tek amacı karnımızı doyurmak olsaydı, ortalama bir sığırla şu anda sahip olduğumuzdan daha fazla benzerliğe sahip olurduk diye düşünüyorum (:

Bana göre İstanbul, yemek yemenin en keyifli olduğu şehirlerden bir tanesi -Tabii bunun için, yeterince vaktinizin ve biraz paranızın olması gerekiyor-. Barselona'da yemek yemek de, en az İstanbul'daki kadar keyifli diyebilirim. Şehrin kendine ait bir havası varsa eğer, bu havayı yediğin yemeklerde de fark edebiliyorsun. Şehrin en büyük pazarında, yani La Boqueria'da bir tur atmak bile şehir ve yemek arasındaki sıkı bağa şahit olmak için yeterli.

La Boqueria
Bu arada, Barselona seyahatimde şunu da fark ettiğimi ekleyeyim: İstanbul gerçekten de Avrupa düzeyinde pahalı bir şehir statüsüne ulaşmış durumda. Özellikle yeme-içme konusunda bunu görmek mümkün. Barselona'da, İstanbul'dakilere benzer ya da daha düşük paralar ödeyerek tatmin olmuş bir şekilde masadan kalkmak mümkün.

İçki konusunda, görebildiğim kadarıyla en popüler kokteyl, burada da olduğu gibi, Mojito. Fena da yapmıyorlar. Bizim içtiğimiz yerde €6 idi ve bunun ortalamanın üstünde bir fiyat olduğunu söylediler. Cin-tonik istediğimde de barmen, Türkiye standartlarına göre cömert bir biçimde bardağa cini koyduktan sonra 250'lik bir Schweppes şişesini açarak yanında ayrıca verdi -İyi ki daha komplike bir içki istememişim (: -. Cini ve toniği ayrı ayrı fiyatlandırmadığını zaten tahmin etmişsinizdir.

Barlar genellikle 2:30 gibi kapanıyor. Bu saatten sonra eğlencenin sabahın erken saatlerine kadar devam ettiği gece kulüpleri de mevcut. Ben bunlardan birine gitmedim ama bir cumartesi gecesi, saat sabahın üçünü gösterirken önünde 50 metreden uzun kuyruk olanını gördüm.

Metro ve otobüs ağı şehri gayet güzel kapsıyor. Şehrin tamamına yayılan ve gece boyunca çalışan yaklaşık 10 tane otobüs hattı da mevcut. Metronun da haftasonları gece boyu çalıştığını ekleyelim. Otobüs bileti ile taksi ücretlendirmesi arasındaki orantının, İstanbul'daki gibi olduğunu da belirtebilirim. Kısacası, taksi gayet makul.

Bunlar dışında açıkçası aklıma gelen pek bir şey yok şu anda. İleriki yazılarda belki çeşitli Barselona referansları olur yine, ama şimdilik Barselona hakkında diyeceklerim bu kadar (:

Umarım çok baymamışımdır sevgili okur...

Etkileşim azalması

2010-05-22T20:32:00.003+03:00

Barselona seyahatine dair üçüncü ve son yazımı da yazdım. Üzerinden bir geçip, belki bir-iki fotoğraf da ekledikten sonra yarın yayınlamayı planlıyorum.

Ondan önce sana sormak istediğim bir şey var sevgili okur. Blogun ilk zamanlarında gayet yüksek olan etkileşim git gide düşerek son aylarda sıfıra ulaştı. Hiçbir yazıya yorum gelmiyor neredeyse.

Zaten, benim gibi blog sahibi olan pek çok yakın arkadaşım artık yazmayı da bıraktılar. Üzücü biraz.

Her neyse, şunu soracağım: Neden yorum yapmıyorsun?

Yine yorum yapmazsın diye, yan tarafa bir anket ekliyorum, bari onu cevapla (:

Yorum da yapabilirsin tabii...

BCN - Bölüm 2: Ben Gaudí gördüm.

2010-05-16T10:52:00.005+03:00

Previously on Gudik: BCN - Bölüm 1: Münih Havalimanı'nı kaç saniyede koştum?

Barselona macerası kaldığı yerden devam. Şimdiden söz veriyorum sevgili okur, bir önceki yazı kadar uzatmamaya çalışacağım lafı. Hatta, eğer becerebilirsem kronolojikten ziyade daha tematik bir sıralamayla karşına çıkma niyetindeyim. Bakalım olacak mı?

Barselona'yı gezmem şu ana kadarki en keyifli seyahatlerimden birisi oldu. Bunun en büyük sebebi de, Deniz Hanım'ın orada yaşaması ve onun sayesinde benim de orada yaşarmış gibi yapabilmem oldu. Yani, ortalama bir turistten farklı olarak, Barselona'da hâlihazırda yaşanan hayatın ritminin içine biraz olsun girebilmiş oldum. Aynı zamanda, Barselona'da geçirdiğim kısa sürenin Deniz'in taşınmasına denk gelmesi lojistik açıdan birtakım sıkıntılar doğurmuş olsa da, kendisinin ev arama sürecine burnumu sokma fırsatını yaratmasıyla ilgi çekici bir deneyim sağladı. Zannedersem 6-7 tane daire gezmişimdir Barselona'da, emlak koşullarıyla ilgili bilgi almak isteyenler e-posta atabilir (:

"Yediğin-içtiğin senin olsun, gezip gördüklerini anlat" dersin muhtemelen sen sevgili okur. Seni hayalkırıklığına uğratmak istemem ancak, Barselona'da geçirdiğim 5 buçuk günün sadece 2'sini turistik geziye ayırdım, geri kalanında da ayıptır söylemesi bol bol yedim ve de keyif yaptım. Turistik mekanlardan benim uzun uzun bahsetmeme gerek yok, internetten gerekli bilgiyi bulursun. Kendi gördüklerimden şöyle bir-iki öneride bulunabilirim: "Sanatla alakalıyım" diyorsan Picasso Müzesi'ni ve Miro Müzesi'ni görsen iyi edersin. Diğer müzeleri gezmediğimden onlar hakkında bir şey diyemem, Picasso ve Miro benim önceliklerim oldu, memnun da kaldım.

Tabii bir de Gaudí var. Turistik geziye ayırdığım 2 günden bir tanesini Gaudí'nin eserleriyle doldurdum sadece. Eserleriyle dediğim, sadece 4 tanesiyle aslında. Gaudí'nin en meşhur eseri, inşaatine 1882'de başlanan ve henüz tamamlanmamış olan devasa kilise: Sagrada Família. Bina estetik özellikleriyle olduğu kadar, 128 yıldır devam eden inşaatiyle de meşhur olduğundan, Barselona'nın en popüler turistik mekanlarından biri. Ne var ki bendeniz, kilisenin içine girmeyi tercih etmedim, etrafında bir tur attım ve gölgesindeki bir bankta oturup biraz kitap okuyarak dinlendim. Şehrin biraz kuzeyinde yer alan Parc Güell de, Gaudí tarafından tasarlanmış büyük bir park. Burada da biraz vakit geçirdim.

Parc Güell'de Turistler...
Ancak, Gaudí'nin dehasının en açık biçimde ortaya sunulduğu iki yer var ki, bunlar beni benden aldı. Sen de olur da bir gün Barselona'ya gidersen sevgili okur, bunlardan en az bir tanesini kesin ziyaret et: Casa Batlló ve Casa Milà. Bu binaların her ikisi de Passeig de Gràcia isimli, Barselona'nın en merkezi ve prestijli caddelerinden birinin üzerinde yer alan evler. 20. yüzyıl başlarında inşa edilmişler. O dönemde Barselona burjuvazisi arasında Passeig de Gràcia'da bir ev yaptırmak pek modaymış. İşte o burjuvaziden Batlló ve Milà aileleri Gaudí'den kendilerine birer bina yapmasını istemişler, Gaudí de yapmış -Bu arada iki binayı aynı cümlede anlatıyorum ama, Batlló ve Milà'nın inşaası arasında 30 yıldan fazla bir zaman farkı var, belirteyim-. Tabii, bu burjuvaya mensup aileler, hele de şehrin göbeğinde, müstakil evler yaptırmıyorlar, işlev dolayısıyla bizim apartman dediğimiz tarzda binalar yaptırıyorlar. İşlev dolayısıyla diye belirtmemin sebebi şu ki, insan bu binaları görünce "Bu apartmansa bizim oturduklarımız ne?" diye soruyor ister istemez. Benim oturduğum kutu gibi binayla bir Casa Batlló'yu aynı cümlede kullanmak bile ayıp.

Ne diyordum? Apartman... Apartmandan kasıt şu tabii, mesela Casa Batlló'da binanın bir katı Batlló ailesi için özel olarak inşa edilmiş, caddeye bakan devasa bir salon, efendime söyleyeyim arkada güneşli bir teras mevcut. Üst katlarda ise karşılıklı ikişer adet olacak şekilde başka daireler var. Hani dedik ya, 20. yüzyıl başında Barselona burjuvazisi için Passeig de Gràcia'da ev yaptırmak bir statü göstergesi; aynı şekilde, dönemin orta sınıfının statü göstergesi ise, o binalarda bir daire tutmak. Bir anlamda, Cumhuriyet'in ilk yıllarının Nişantaşı'sına benzer bir durum söz konusu: "Şişli'de bir apartıman, yoksa eğer hâlin duman."

Bu arada, Casa Milà'da, o orta sınıfın yaşadığı dairelerden bir tanesini gezme şansı mevcut ki, özellikle hizmetçinin odasını görünce insana bu topraklarda öğrendiğimiz orta sınıf kavramını bir kez daha sorgulattırıyor -Burada bahsedilen orta sınıfın 20. yüzyıl başlarına ait olduğunu ve bugünlerde işsizlik oranının 20%'ye yaklaştığı İspanya'da orta sınıfın o denli bir konfora sahip olmadığını belirtelim-.

Uzun lafın kısası, her iki bina da muazzam binalar. Gaudí'nin en ufak detayına kadar incelikle tasarladığı -Örneğin, kapı kollarını bile Gaudí elleriyle yapmış- bu binaların hiçbir öğesi, kendi adıma söyleyeyim ki, benim daha önce gördüğüm hiçbir binadakilere uzaktan yakından benzemiyordu. Aynı zamanda, binanın içinde sıcaklığın kontrolü ve ışığın dağılımı gibi detaylara getirilen çözümler, kelimenin gerçek anlamıyla dahiyane. Casa Batlló'dan tam olarak bu hislerle çıktım...

"Turistik mekanlardan uzun uzun bahsetmeme gerek yok" deyip de Gaudí hakkında 600 kelimeye yakın bir metin düzmem de bayağı iyi oldu. Değil mi sevgili okur?

Bir sonraki yazıda yediklerimden, içtiklerimden ve seyahatime dair şu anda tam olarak ne olduklarını kestiremediğim birtakım ufak tefek detaylardan bahsederek Barselona serisini tamamlamayı planlıyorum.

PS: Bu yazıyı geçen pazar günü yazdım ama üzerinden geçip düzenlemeye ve fotoğraf eklemeye bir türlü vakit ayıramadığımdan bir hafta bekledi. Yazacak şeyler de birikiyor hâliyle. Bugün öğleden sonra vaktim olursa Barselona Bölüm 3'ü de yazıp bu faslı kapatmayı amaçlıyorum. Hayırlısı.

BCN - Bölüm 1:Münih Havalimanı'nı kaç saniyede koştum?

2010-05-02T17:34:00.004+03:00

"Kül bulutları dağılır mı? Lufthansa yine grev yapar mı?" gibi endişelerin gölgesinde geçen coşkulu bir haftanın cuma sabahında, TBMM'nin kuruluşunun tam da 90. yıl dönümünde İstanbul'dan Münih aktarmalı bir şekilde Barselona'ya doğru yola çıktım. Gece sadece iki saat uyumuş olmamdan mütevellit, Münih uçuşunu kahvaltı servisi haricinde uyuyarak geçirdim. Uyandığımda planlanmış iniş saati gelmişti ancak biz hâlâ havadaydık. Münih'teki aktarma sürem sadece bir saat olduğundan bu durum beni bir miktar kıllandırdı. Yaklaşık 15 dakikalık bir gecikmeyle Münih'e indik. Uçaktan inmemle birlikte koşmaya başladım.

İlk kontrol noktam, orta düzeyde bir kalabalık içeren pasaport kontrol gişesi oldu. Alman polis memuru seyahatimle ilgili her detayı -Cebimdeki paranın miktarına dek- öğrendikten sonra tatmin olmuş bir şekilde pasaportuma damgayı bastı, ben de ikinci kontrol noktam olan güvenlik kapısına doğru koşmaya devam ettim.

Güvenlik kontrolündeki memur çantamdaki fotoğraf makinesini görmek istedi, çıkardım, açmamı istedi, açtım, kontrol etti, vizörden bakıp elini objektifin önünden geçirdi. Bütün bu süreç dahilinde yanında duran, tahminimce işe yeni başlamış olan, bir başka elemana "Şöyle yapmalısın, böyle yapmalısın" şeklinde yaptıklarını anlatıyordu.

Üçümüz de fotoğraf makinemin herhangi bir tehlike arz etmeyeceğinden emin olduktan sonra bendeniz, önce kemerimi takıp, ardından ceketimi giydim ve çantamı da alarak koşuma kaldığım yerden devam ettim. Son kontrol noktasında beni güleryüzlü bir Lufthansa çalışanı karşıladı, yetiştiğimi söyleyip biniş kartımı makineye okuttu, ben de koşuma son verip körüğün başından uçağa kadar olan son etabı tempolu bir yürüyüşle tamamladım. Oturmuş ve kemerlerini bağlamış yolcuların bakışları altında yerime geçtim ve uçağın kapısı kapandı.

Barselona'ya ulaştığımda acı bir gerçeği öğrendim: valizim benim kadar hızlı koşamadığından olsa gerek, bir sonraki Barselona uçağına kadar Münih'te kalmayı tercih etmişti.

Münih - Barselona arasını Murakami'nin What I Talk About When I Talk About Running isimli kitabını okuyarak geçirmiş olmama sadece hoş bir tesadüf olarak bakıyorum.

Münih - Franz Josef Strauss Havalimanı'nda Lufthansa'nın bini bir para...
(Photo by: Felix Gottwald @ Airliners.net)

Kısa bir aranın ardından...

2010-04-29T19:27:00.005+03:00

Ayaklı Etkinlik Takvimi için yazdığım yazıyı saymazsak, en son Şubat'ta eli yüzü düzgün bir şey yazmışım bloga.

Şubat ortasından aşağı yukarı Nisan ortasına kadar keyifsiz bir dönem geçirdim, hayatımın geneline sirayet eden bir isteksizlik hâli, kaçınılmaz bir şekilde blogda da kendini gösterdi.

Son birkaç haftada yaşantım hareketlendi. Şöyle bir derleme-toparlama yazmam hayırlı olabilir. İsteksizliği attım sayılır, üşengeçliği de atarsam tamamdır...

Onu yazmadan önce, bari ufak bir teaser yapayım. Üç yıllık bir aradan sonra yeniden Avrupa kapılarına dayandım bu sene, Akdeniz kıyıları odaklı olarak...

Coming next: Barselona'dan kaç kilo döndüm?
Coming soon: Cannes'a gitmek de nereden çıktı?

Teaser foto: Barselona'da Sangria&Tapas

Fındık Kabuğunda Ceylan Ertem

2010-03-24T15:09:00.003+02:00

Ayaklı Etkinlik Takvimi blogundan konser davetiyesi kazandım, konsere gittik Necibe'yle, sonra konser yazısı yazdım, o yazı da yine Ayaklı Etkinlik Takvimi'nde yayınlandı.

Okuyun bence...

Pazar pazar...

2010-03-07T22:46:00.000+02:00

Spontane gelisen rakili aktivitelerin hastasiyim...

Untitled blog post.

2010-02-27T14:35:00.002+02:00

Bir süredir hayatımda tek iyi giden şeyin iş olması benim canımı biraz sıkıyor.

!f İstanbul 2010'un ardından...

2010-02-22T18:48:00.007+02:00

Bir !f İstanbul daha geldi geçti hayatımızdan. Şehrimiz yine bağımsız filme doydu. Bendeniz de naçizane ne zamandır ağız tadıyla güzel bir Amerikan bağımsızı izleyemedim diye düşünerek kendime o yöne eğilen bir seçki hazırlayıp izledim. Buradan bakabilirsiniz.

Sıradan, kısa kısa değerlendirelim:

Kendi adıma açılışı Mary and Max ve Fantastic Mr. Fox'la yaptım. Bahadır Bey'le birlikte gerçekleştirdiğimiz bu "İki süper film birden" animasyon aktivitesinden memnuniyetle ayrıldık.

Mary and Max, senaryosunun bir-iki yerde klişelere boyun eğmesinin haricinde ziyadesiyle keyifli bir filmdi. Aardman tarzı stop motion tekniğinin çocuksu yönünü yitirmeden, yetişkinliğin ağırlığını taşıyan bir film başarıyla kotarılmış.

Fantastic Mr. Fox
Fantastic Mr. Fox ise; Wes Anderson'a özgü absürdlüğüyle, zengin seslendirme kadrosuyla -George Clooney, Meryl Streep, Bill Murray...- ve özenle seçilmiş renk paletinin ruh kattığı kusursuz görselliğiyle adeta yağ gibi akan bir animasyon olmuş. Defalarca izlenebilir, ki izleyenler varmış...

Precious ise yılın en çok ses getirecek -ABD'de getiriyor, burada da getirir yakında- filmlerinden biri olacak görünüşe göre. Şu ana dek bolca ödül topladı. Altı dalda Oscar'a aday oldu ki buna ilk profesyonel oyunculuk deneyimini yaşayan başrol oyuncusu Gabourey Sidibe'nin En İyi Kadın Oyuncu dalındaki adaylığı da dahil. Sırf konusunu okumanın bile insanın içini sıktığı filmi izlemek de çok keyifli değil, ne yalan söyleyeyim. Ama izlemeye değer, pişman olmazsınız...

!f İstanbul sitesindeki listemde var olmasına rağmen, annemin doğumgünü için yaptığımız sürpriz aktivite nedeniyle Metropia'ya gidemedim. Sağ olsun, Demet hanım biletimi değerlendirdi, değerlendirmekle kalmayıp blogunda da iki kelam etti.

Senaryosunun Kim Ki-duk ustanın yazdığı Yeong-hwa-neun yeong-hwa-da ise -Kısaca Darbe diyelim- uzakdoğu tarzı, varoluşçu tartışmalarla bezenmiş aksiyon filmlerinden hoşlananlar için güzel bir tercih. Özenle çekilmiş ve seyirlik...

Amerikan bağımsızlarının sevdiğimiz yüzlerinden biri olan Paul Giamatti'nin başrolünde arz-ı endam ettiği Cold Souls konusu itibariyle bir hayli ilginç bir film. Filmin ilk yarısı iki oyuncunun da çoğunlukla tek başlarına sürükledikleri sahnelerden oluştuğu için biraz ağır ilerlese de, ortalarından itibaren konunun da biraz dallanıp budaklanmasıyla film ritmini buluyor. Filmin belki de tek eksisi şuradan kaynaklanıyor: Filmde "Ruh" kavramının tanımı bilinçli olarak yapılmamış, aksine bir "Bilinmez" olduğu vurgulanmış. Bu her ne kadar yazarın ve yönetmenin oyun alanını genişletmiş olsa da, birkaç yerde de senaryonun altında kimi boşluklar olarak tezahür etmiş.

Cold Souls
Sırada Crazy Heart var, ama izninizle onu şimdilik atlıyorum, zira açık ara bu festivalde izlediğim en iyi film olmasından mütevellit, tek başına bir yazıya konu olmayı hak ediyor. Şimdilik fragmanıyla idare ediniz.

Bu seneki !f İstanbul silsilemi noktalayan film ise Easier with Practice oldu, ama "Keşke olmasaydı" dedirtti. Konusu itibariyle baştan ilgimi çekmiş olsa da, beklentilerimi karşılamaktan çok uzak kaldı. İlginç olabilecekken sıradan bir şekilde senaryoya çevrilmiş fikir, tekdüze bir anlatım ve düşük bütçe sebebiyle yetersiz kalmış bir görüntü yönetimi; ağzımda adeta kekremsi bir tat bıraktı. Yönetmenin ilk filmi olması dolayısıyla bunlar biraz kabul edilebilir olsa da, benim için !f İstanbul 2010'un en kötüsü Easier with Practice oldu...

4 Şubat 2010 TEKEL işçileriyle dayanışma eylemi

2010-02-03T17:24:00.002+02:00

Hanımlar ve de beyler,

Yarın, yani 4 Şubat 2010'da Türk-İş, DİSK, KESK, Hak-İş ve Kamu-Sen’in ortak kararıyla 08.00-17.00 saatleri arasında, havayolları ve demiryolları gibi kritik sektörlerin de aralarında bulunduğu tüm işkollarında üretim duracak.

KESK Genel Merkezi’nden yapılan grev çağrısında “Siyasi iktidar Tekel işçilerini pervasızca kapının önüne koyabileceğini, kimsenin onlara sahip çıkmayacağını düşünerek bu adımı attı. Tekel işçileri yıllardır süren bu karanlığa karşı bir meşale yaktılar. Bu meşalenin sönmesine izin vermeyeceğiz. Emekçilerin kararlılığını 4 Şubat Perşembe günü, 1 günlük dayanışma greviyle bir kez daha göstereceğiz” denildi. Detaylı bilgi.

Duymuşsunuzdur, kazanılmış hakları gözardı edilerek kapı önüne konulan TEKEL işçileri 50 gündür eylemde. Başbakan da bu eyleme şu ana kadar tahammül gösterdiklerini, ay sonuna kadar sabrettiklerini söyledi. Kısacası, en geç ay sonunda insanca yaşama haklarını talep etmekten başka suçu olmayan işçilerin üzerine inen polis coplarını görürsek şaşırmayacağız.

25 Kasım 2009 KESK Grevi için yazdıklarımı tekrarlayayım:

Bütün bunları tek bir şey için yazdım, o da şu: Lütfen, biraz bilginiz olsun. Lütfen yarın işe/okula giderken çekeceğiniz sıkıntının, milyonlarca çalışanın insanca yaşayabilme isteği karşısında çok ufak bir önemi haiz olduğunu bilin; kendi vatandaşına her türlü cefayı gözü kapalı çektirmekten imtina etmeyen bir hükümetin "Grev yasal değildir, vatandaşı mağdur ediyorlar" diyerek zaten medya yoluyla dünyadan bihaber bırakılan halkı kendi hemşehrisine, komşusuna, eşine, dostuna karşı düşürme çabalarının farkında olun.

Pazar sabahı keyfi...

2010-01-31T23:29:00.004+02:00

"Uzun zamandır bu tarz bir pazar sabahı keyfi yapmamıştım" diye düşündüm bu sabah hafiften bir pazar sabahı keyfi yaparken. "Hafiften" dememin iki sebebi var, birincisi bunu düşünürken öğleden sonra olmuştu bile, ikincisi ise bunu düşündüğüm noktaya gelene kadar akşamdan kalmalığın ağır etkileriyle baş etmekteydim...

12 civarı artık daha fazla uyuyamayacağımı farkedince kalktım ve bir duş aldım. Evin her odasında uyuyan birileri olduğundan giyinip, kitabımı alıp yavaşça dışarı süzüldüm. Önce, neredeyse her akşamdan kalma pazar sabahımda yaptığım gibi börekçiye gittim. İlginçtir, ilk defa bugün börekçiye yalnız gittim. Daha önce evin geri kalanından daha erken uyandığım olmamış anlaşılan...

Börekçide her hafta görmeye alıştığım keyifli garson bu hafta yoktu. Gençten, tıfıl bir çocuk aldı siparişimi ama o da aynı diğeri gibi, başka bir dilin dilbilgisinden ödünç alınmış gibi duran şu cümleyi mutfağa doğru bağırmaktan geri kalmadı: "Çay bir yap".

Akşamdan kalmalığımın ilk ilacı olan bir porsiyon kıyma-peynir karışık kol böreğinin üzerine, ikinci ilacı olan Sedergine'i içtikten sonra çıktım börekçiden. Evin oraya kadar yürüdüğümde baş ağrım bayağı bir hafiflemişti. Ev halkından herhangi birisi beni henüz aramadığından, hâlâ uyuduklarına kanaat getirdim ve yürümeye devam ettim. Starbucks'ta oturup bir kahve eşliğinde biraz kitabımı okumaya niyetliydim ancak yolda bir gazete bayiisi görünce "Gazetesiz pazar sabahına pazar sabahı denmez" diye düşünüp bir gazete aldım.

Elimde gazeteyle yürümeye devam ederken aklıma neredeyse bir sene öncesinden bir pazar sabahı geldi. Hava bugünkü gibi kasvetliydi, tam sevdiğim tarzdan bir pazar havası yani. Emre'yle birlikte çıkmıştık, önce Barış Büfe'de bir kahvaltı yapmış, ardından da Starbucks'a geçmiştik. Klasik bir pazar sabahı sükunetini içimize çektikten sonra ben, Emre'yi Starbucks'ta çalışmaya bırakmış ve ajansa gitmiştim.

Kahvemi fincanda istedim, bir de soda aldım ve üst kata çıkıp koltuklardan birine kuruldum. Önce bir e-posta attım cep telefonumdan, ardından da gazetemi okumaya koyuldum bir taraftan da kahvemi içerken. Gazetenin orta sayfalarında bir yerlerde, Genelkurmay'ın Kazım Karabekir'e iade-i itibar yapmasıyla alakalı bir makaledeydim ki telefon çaldı, arayan abimdi. Evdekiler uyanmış. Makaleyi bitirdim, sodamın kalanını içtim, kahvem zaten bitmişti. Gazetemi aldım, eve döndüm.

Bugün 19 Ocak...

2010-01-19T11:15:00.004+02:00

...ve benim kalbim sıkışıyor üç yıl öncesini hatırladıkça. O kadar ki, artık bir şey söyleyemiyorum. Ancak, bir sene önce yazdıklarımı tekrarlayabiliyorum:

2 yıl oldu, ne oldu?

İki yıl önce, 19 Ocak günü. Norveç'e geleli 13 gün olmuş, Türkiye'ye dönmeme daha beş ay var. Bunlar yetmezmiş gibi birtakım kişisel sebepler var: keyifsizim.

Önce Ekşi Sözlük'te görüyorum, inanmak istemediğimden olsa gerek, inanamıyorum. Ntvmsnbc'yi açınca, mecbur, inanıyorum Hrant Dink'in katledildiğine.

Bütün gün odadan dışarı adım atmıyorum. Akşama doğru kağıdı kalemi alıp bir mektup yazıyorum, bilinmeyen bir alıcıya.

"Bu ülkeyi sevmek hiç bu kadar zor olmamıştı" diye yazdığımı hatırlıyorum pek çok şeyin arasında. "... ve bu ülkede bir şeylerin iyiye gideceğine dair umudum neredeyse tükendi".

Bunu yazmak bana neredeyse elle tutulacak kadar keskin bir acı veriyor ama, görüyorum ki şu iki senede ne bu ülkede ne de benim hislerimde bir şeyler iyiye gitmiş.

Bilakis...

Geleneksel yılbaşı yazısı

2009-12-31T17:40:00.002+02:00

Çocukken, ama bayağı çocukken ilkokuldan da evvel, annemin ofisine gittiğimde, annem beni oralardaki bir tostçuya götürürdü bazen. Muhtemelen ufak tefek bir büfeydi ama benim aklımda sadece tost kalmış, annem o yaşta sosisli yedirmiyormuş demek ki bana...

Neden bilmiyorum o tostlar bana inanılmaz lezzetli geliyordu. Muhtemelen ortalama bir büfe tostundan pek bir farkı yoktu ama çocuk salaklığı işte, evde yediğinden farklı bir şey yiyince heyecanlanıyor...

Az önce şöyle hafif acıkır gibi oldum, aşağı indim, köşedeki büfede bir tost yaptırdım. Yukarı çıkıp bilgisayar başında tostumu yerken aklıma yukarıda anlattığım hadise geldi. Gördüğünüz gibi tamamen anlamsız bir süreç.

Tıpkı yılbaşı gibi (:

Her ne kadar anlamsız olsa da insanda ufaktan bir heyecan yaratıyor şu yılbaşı hadisesi. Önceki yılların aksine, 2009 benim için çok da kötü bir yıl değildi. Sonlara doğru daha da iyiye gittiğini hesaba katarsam, 2010'a biraz keyifli ve heyecanlı girdiğimi söyleyebiliriz..

2008'in aksine yani (:

Herkese mutlu yıllar, ağzınızla için...

Birtakım fotolar

2009-12-13T23:14:00.003+02:00

Hamburg 04 - St. Pauli
Originally uploaded by bssenol

flickr sayfama, 2007'de Norveç'ten dönerken yaptığım Avrupa seyahatim esnasında çektiğim fotoğrafların bir kısmını yükledim (Evet, iki buçuk yıl sonra...)

Bir göz atın bari, setin tamamı şurada...

Şu yukarıdaki fotoğrafı da nedense pek sevdim, çok bir özelliği olduğundan da değil ama işte...

Ne içtiğimizi bilelim...

2009-12-08T13:46:00.002+02:00

Coffee Drinks Illustrated
Originally uploaded by twoeyes

25 Kasım 2009 KESK Grevi

2009-11-25T00:02:00.002+02:00

Belki duymuşsunuzdur, bugün, yani 25 Kasım 2009 Çarşamba günü, Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu grev yapacak.

"Belki duymuşsunuzdur" diyorum, zira şu anda, yani greve saatler kala, Milliyet, Hürriyet, Habertürk ve Ntvmsnbc sitelerinin manşet kısımlarında grevle ilgili bir tane habere rastlamak mümkün değil. (Rastlayabileceğiniz haberler arasında şunlar var: Kaddafi'nin çadırı, kolonya kokusu yüzünden işini kaybeden TV sunucusu, modern zamanların en seksi reklamları, sonbaharda gidilecek yerler vb.) Vatan'ın sitesinde manşet kısmında ise, grev lafı geçmiyor ama "Yarın için tedbirinizi alın" başlığı mevcut, tıklayınca açılmayan bir sayfaya gidiyor. Ne hoş...

Bir ara, öğleden sonra gibi, Ntvmsnbc'de başbakanımızın "Grev yasal değil" gibi bir açıklaması belirdi ama, şu anda o da görünmüyor...

Hal böyle olunca, bu bloga yolu düşebilecek üç-beş kişinin bari biraz bilgisi olsun dedim.

Arkadaşlar, yarın KESK greve gidiyor. (KESK'e üye olan sendikalar arasında EĞİTİM-SEN, HABER-SEN, SES [Sağlık ve Sosyal Hizmet Emekçileri] gibi sendikalar mevcut, tamamı burada)

Neden? Kısaca, insan gibi yaşayabilmek için. Biraz daha uzunca, kamu çalışanlarının 90%'ı yoksulluk sınırının altında yaşadığı, mevcut iktidar döneminde kamu çalışanlarının alım gücü 50% reel kayıba uğradığı, nüfusun 20%'si işsiz olduğu [Resmi rakamlar 15% diyor] için. Doğalgaza 50% zam yapılırken, kamu çalışanlarının ücretlerine -lütfen- 3% zam yapıldığı için.

Bu kısım KESK'in sitesinden direkt alıntıdır, tamamına bir göz gezdirmenizi dilerim.

25 Kasım’da daha eşit, özgür ve adil bir hayat için hayatı 1 gün durduracağız. 25 Kasım’da okullarda eğitim verilmeyecek; vergi toplanmayacak; belediye hizmetleri duracak, uçaklar uçmayacak, trenler yürümeyecek; acil servisler dışında hastaneler hizmet vermeyecek.

25 Kasım Grevi bir uyarı grevidir. Temel talebi demokratik bir çalışma yaşamı için toplu sözleşme ve grev hakkımızın hayata geçirilmesi; krizin bedelinin emekçilere ödetilmemesi ve emekçilerin kayıplarının karşılanmasıdır.

Bütün bunları tek bir şey için yazdım, o da şu: Lütfen, biraz bilginiz olsun. Lütfen yarın işe/okula giderken çekeceğiniz sıkıntının, milyonlarca çalışanın insanca yaşayabilme isteği karşısında çok ufak bir önemi haiz olduğunu bilin; kendi vatandaşına her türlü cefayı gözü kapalı çektirmekten imtina etmeyen bir hükümetin "Grev yasal değildir, vatandaşı mağdur ediyorlar" diyerek zaten -Yazının başında belirttiğimiz biçimde- dünyadan bihaber bırakılan halkı kendi hemşehrisine, komşusuna, eşine, dostuna karşı düşürme çabalarının farkında olun.

Ne düşünüyorum?

2009-11-22T03:54:00.003+02:00

Deniz Hanım'ın son yazısından hareketle...

Her sabah gardrobun karşısına geçip de ne giyeceğime karar verirken hayatın çok zor olduğunu düşünüyorum.
Haliç'in üzerinden geçerken İstanbul'un çok güzel bir kent olduğunu düşünüyorum.
Uzun bir süredir Kadıköy'e geçmediğimi düşünüyorum.
Hayatını bir insan olarak sürdürmenin çok büyük bir sorumluluk olduğunu düşünüyorum.
Herhangi bir yemeği ellerimle yerken, milyonlarca yıllık evrim sürecine saygısızlık ettiğimi düşünüyorum.
Genellikle "Keşke" diye düşünmüyorum, ama arada bir "Acaba" diye düşünüyorum.
Yaşadıklarımdan çok şey öğrenmiş olsam da, hâlâ çok az şey bildiğimi düşünüyorum.

Bir de, galiba artık yatsam iyi olur diye düşünüyorum...

Los Angeles ve Trabzon'un ortak noktası nedir?

2009-11-19T18:39:00.004+02:00

Jasmine Crystal on flickr

Los Angeles şehrine tepeden bakan HOLLYWOOD yazısını hepiniz bilirsiniz. Wikipedia sağ olsun bugün o yazıyla ilgili bilmediğim şeyler öğrendim:

Meğerse yazı ilk olarak oraya o bölgede inşa edilen bir sitenin reklamı için konmuş ve ilk hâlinde HOLLYWOODLAND yazıyormuş. Bir buçuk sene orada durması planlanıyormuş ama Los Angeles'ta gelişen sinema endüstrisi sağ olsun, birdenbire meşhur olmuş yazı, orada kalmasına karar vermişler.
1949'da LAND kısmı sökülmüş, bugün bildiğimiz haline gelmiş.
1978'de 9 adet meşhur insanın bağışlarıyla yazı tamamen yenilenmiş, bütün harfler çelikten yapılmış ve her bağışçı bir harfin masrafını üstlenmiş ($27,777).
1932'de Peg Entwistle isminde bir aktris H'nin tepesinden atlayarak intihar etmiş.

Bunlar ve bunlar gibi birtakım gereksiz bilgilere göz atarken, sayfanın altındaki "Taklitler" kısmına da baktım. Dünyanın 40 köşesinden HOLLYWOOD yazısını taklit eden şehirleri, kasabaları listelemişler. New York'tan Avustralya'ya altmış küsür tane yer ismi arasında Türkiye'den de bir katılım eksik değildi elbette.

Ladies and Gentlemen, I give you the city of Trabzon: Where dreams come true...

Andra MB on flickr

Hiç blogun doğum günü kutlanır mı allasen?

2009-11-19T14:46:00.004+02:00

Şimdi, blogu 2007 Eylül'ünde açmışım. Bilenler bilir, bunalımlı dönemler tabii, yazmışım da yazmışım... Aradan bir sene geçmiş, sonra biraz daha geçmiş ben "Aa, lan blogu yazmaya başlayalı bir seneyi geçmiş" demişim.

Onun üzerinden bir sene ve biraz daha zaman geçti, ben yine "Aa, lan blogu yazmaya başlayalı iki seneyi geçmiş" dedim.

Neyse artık, birkaç yazı daha yazarsam 200. yazıyı kutlarım artık...

Gerçi, nasıl kutlayacaksam... Doktor bu sabah antibiyotik verdi, bir hafta alkol yok.

Blogun ikinci yılı şerefine Mark Knopfler'dan gelsin o halde:

Skeptic Schizophrenic

2009-11-17T18:20:00.003+02:00

Geçen gece rüyamda şizofren olduğumu gördüm. Rüya esnasında sahiplendiğim kişilik şu anki kişiliğim olan Sarper karakteriydi ve her nasılsa sahip olduğum diğer kişiliklerin yan karakterler olduğunun, asıl kişiliğimin Sarper olduğunun farkındaydım. Sonra rüyamda şunu sorguladım: "Ben eğer şizofrensem, nasıl Sarper karakterinin asıl kişiliğim olduğundan emin olabiliyorum ki?"

Sonra uyanmışım...

God is an Astronaut

2009-11-13T11:30:00.000+02:00

Dün akşam God is an Astronaut konserine gittim. Konser hakkında yazacak çok bir şeyim yok. GIAA belki de yıllardır dinlediğim en yeni ve iyi müziği yapıyor. Alper'in de dün akşam dediği gibi, "Daha önce dinlediğim hiçbir şeye benzemiyor" ve çok güzel.

Konser performanslarının da bundan aşağı kalır yanı yoktu açıkçası. Sahnede kaldıkları süre 1:30 saatten daha uzun değildi ama o kısa sürede, izlediğim en iyi konserlerden birini izledim.

Konser boyunca ekrana yansıttıkları görüntüler var ki bu görüntülerin konser performansındaki etkisi müziğinkine yakındır diyebilirim gönül rahatlığıyla. Görüntülerin müzikle olan uyumu zaten takdire şayanken, grubun çalmasıyla görüntüler arasındaki senkronizasyonun bir an bile -bak an diyorum- kaymaması gruba olan saygımı kat be kat artırdı...

Aşağıdaki şarkının adı Fragile, konserde de gösterilen görüntüler eşliğinde...

http://www.youtube.com/watch?v=V2lA7Oyv864

GIAA biraz daha popüler olsaydı keşke diye düşündük. Belki o zaman; konsere hiç de elverişli olmayan koridorumsu mimarisi, suratsız çalışanları ve içeride sigara içilmesiyle can sıkıcı bir ortam sunan Jolly Joker Balans'ta değil de, adam gibi bir yerde konser verirlerdi...

Bir fincan kahve hakkında kırk dakika konuşabilirim...

2009-10-26T02:24:00.005+02:00

Kahvaltıdan sonra Çimen, ev arkadaşım ve kardeşinden ayrılarak eve döndüm. Niyetim, dün başladığım blog yazısını bitirmek ve biraz da ortalığı temizlemekti. Başta niyet ettiğimden daha fazla ortalığı temizledim, blog yazısını hâlâ bitirmedim, umarım yarın bitiririm.

Kendime kahve yapayım dedim, kahve makinesini de temizledim. Kahve sürahisini yıkadım. Hazır elim değmişken filtrenin olduğu kısmı da yıkayayım dedim. Makineyi temizledikten sonra damacanadan su almak için eğildiğimde evde su kalmadığını fark ettim. Erikli'yi aradım, dört defa bir tuşuna bastım, telesekreter en kısa zamanda suyun elime ulaşacağını söyleyip kapattı.

Kahve içemeyince odama döndüm. Eski ajanstan arkadaşlarla mail trafiğine girmiştik bir taraftan, bugün çalışıyorlardı, "Taksim'e geçerken uğrayayım, bir kahve içelim" dedim, "Tamam" dediler. Temizliğe devam ettim.

Bir buçuk, iki saat kadar sonra kapı çaldı, gelen Erikli'ydi. Suyu aldım, mutfağa yuvarladım, açtım, pompayı taktım ve kahve yaptım. Kahveyi içmeyi yarılamışken, "Aa, ulan ben biraz sonra kahve içmeye gitmeyecek miydim?" dedim, hüzünle karışık bir hayrete büründüm.

-Hikayenin sonunda kahramanımız şu Starbucks'taki kırmızılı mırmızılı ahududulu buzlu çay gibi şeyden içti.-

Dünyanın tüm kısa blog yazıları, birleşin!

2009-10-22T10:31:00.004+03:00

• Sabah metroda ayaktaydım, bir an dalmışım, kulağımda Alanis Morisette'ten tekdüze bir şeyler çalıyordu ve bana sanki saatlerdir o metroda aynı şekilde gidiyormuşuz ve sonsuza dek hiç durmadan devam edecekmişiz gibi geldi. Metro çok acaip bir şey, hayattan soyutlanmış gibi...

• Taksim'de çalışmanın en keyifli yanlarından biri de, öğlen Mercan'a gidip kokoreç-midye yiyip yanında da bir bira yuvarlama özgürlüğüymüş...

• Dün filmekimi'nde gittiğim film galiba son yıllarda izlediğim en sıkıcı filmdi. 90 dakikalık filmden adamların hiçbir şey yapmadan bir yerlere baktığı kısımları çıkarsan film 30 dakikada biterdi. Öyle ki, bu filmin yanında bir Nuri Bilge Ceylan filmi Disney yapımı gibi kalır...

"Sen o tarafa bak, ben de biraz bu tarafa bakayım..."
• Filmin ne olduğunu da söyleyeyim tabii, Valhalla Rising. Epik bir Viking filmi... Galiba tek artısı, Vikingler'le ilgili bilumum dandik klişeden uzak durmasıydı (Boynuzlu kasklar, kürklü mürklü kıyafetler gibi).

• Başka bir çağda yaşama şansım olsaydı, 14. yüzyıl İstanbul'unda, yani buralar daha Doğu Roma İmparatorluğu'yken, hancı olmak isterdim.

Filmekimi ilk gün: Looking for Eric ne de güzelmiş...

2009-10-18T16:15:00.007+03:00

Malumunuz, Filmekimi başladı dün itibariyle. Bendeniz de, "Hastasıyım film festivallerinin" nidasıyla ilk günden iki filmle yaptım kendi açılışımı. İzninizle bu iki filme dair izlenimlerimi sizlerle paylaşmak isterim.

İlk filmimiz Duncan Jones'un yazıp yönettiği Moon isimli bilimkurgu. -bilimkurguyla ilişkisini yıllar önce kesmiş olanlar dilerlerse bu noktada ikinci fotoğrafa kadar scroll down yapabilirler.-

Filmin konusu kısaca şu: Kahramanımız Sam Bell'in Ay yüzeyinde enerji toplayıp bu enerjiyi dünyaya gönderen Lunar Inc. isimli bir şirketle üç yıllık bir sözleşmesi vardır ve görevi Ay yüzeyindeki üste tek başına yaşayarak araçların düzgün çalışmasını sağlamak, gerektiğinde bakımlarını yapmaktır. Film, Bell'in sözleşmesinin bitmesine 2 hafta kala başlar ve olaylar gelişir.

Film, son dönemlerin ana akım bilimkurgu yapımlarındaki görsel efekt ve patlamalarla süslenmiş olan bayağılığın aksine, $5 Milyon'luk mütevazı bütçesinin -Karşılaştırma yapabilmek için geçen yazıda bahsi geçen bilimkurgu filmi Surrogates'ın bütçesinin $80M olduğunu belirtelim- her cent'inin hakkının verildiğini gösteren yapım kalitesiyle dikkat çekiyor, zira sayısı sınırlı olan görsel efektler gayet uygun noktalarda ustalıkla kullanılmış. Çekimler ve senaryonun yapısı, tek mekanda tek oyuncuyla geçen filmin ritmini sonuna kadar koruyor. Sam Rockwell ise lezzetli oyunculuğuyla, izleyiciyi hızlı ve pürüzsüz bir şekilde Sam Bell'in yalnızlığına ortak ediyor.

Kısacası Moon, 2001 tarzı, hikayenin ve karakterin ön planda olduğu eski usül bilimkurgulardan hoşlananların -bence- ziyadesiyle seveceği, bilimkurguyla arası çok hoş olmayanların bile keyif alabileceği bir kalitede olmuş. Bol patlamalı bilimkurgu hayranlarının zevk alabileceğinden şüpheliyim... -Bu arada, Jones da David Bowie'nin oğluymuş, konuyla alakası sınırlı olsa da belirtelim yine de (: -

Looking for Eric
Gelelim dünün ikinci filmine. Looking for Eric, bir Ken Loach filmi. Ken Loach kimdir diyenlere hızla geçelim: 73 yaşındaki İngiliz yönetmen, gerçekçi tarzda çekilmiş sosyal içerikli filmleriyle tanınır. İngiltere'de sosyal içerikli dediğiniz zaman elbette ki, işçi sınıfı, kaçak göçmenler vb. gibi konulara eğiliyorsunuz doğal olarak. Bunu yaparken de asla duygu sömürüsüne bulaşmayan, şov yapmaktan imtina eden, bilakis modern anlatı tarzlarını başarılı bir şekilde kullanarak seyir zevkinin bir an bile düşmediği keyifli filmler çeken adamdır Ken Loach.

2007 yapımı filmi It's a Free World'ü, iki sene önce Antalya'da, Altın Portakal'da izlemiştim. Bir kadının, kaçak göçmenlere iş bulmak vasıtasıyla, kendi hayatını sürdürme mücadelesinin anlatıldığı bir filmdi.

Looking for Eric ise tam bir erkek filmi, futbol eksenli. Hayat futbola benzer metaforunu filmin merkezine alıp ince ince, büyük bir keyifle işliyor. Maçın son on dakikasına yenik durumda girmiş bir erkek var perdede. Yenilgiyi gururuna yediremiyor ama bir taraftan da takım dağılmış. İşte o esnada bir şeyler oluyor: ben diyeyim oyuncu değişikliği, siz deyin futbolun mucizesi, Eric Cantona oyuna giriyor ve dengeler değişiyor...

Filmi o kadar büyük bir keyifle izledim ki, dün akşamdan beri "2009'da izlediğim en iyi film" ünvanını aylardır öve öve bitiremediğim Okuribito'ya değil de Looking for Eric'e mi versem diye düşünüyorum. Yönetmen Ken Loach olunca yapım kalitesi ve çekimler hakkında zaten söylenecek bir söz kalmıyor bana. Hikaye desen son derece samimi, bir o kadar da sürükleyici. Cantona'nın kahramanımızın hayatına dair yaptığı yorumlar ve verdiği taktikler ise filmin keyfine keyif katıyor. Filmin belki de en güzel diyalogu kahramanımızın Cantona'ya sahadaki "En güzel an"ı sorduğu diyalog: "It wasn't a goal. It was a pass. A gift. Like an offering to the Great God of Football."

Bu film hakkında daha uzun yazmak isterim aslında. Ama uzattıkça filmin güzelliğine gölge düşüreceğimden endişeleniyorum. Şu son iki paragrafı yazmamın bir saatten uzun sürdüğünü belirtirsem, göstermeyi arzuladığım özeni anlarsınız diye umuyorum ve sizi Looking for Eric'in fragmanıyla baş başa bırakıyorum...

“When the seagulls follow the trawler, it is because they think sardines will be thrown into the sea.”

Yazının yazılması süreci boyunca desteklerini esirgemeyen Deniz, Berivan ve Demet hanımlara teşekkürlerimi sunarım.

Sonbaharsal sinema yazısı...

2009-10-08T20:00:00.003+03:00

Ekim ayının ilk yazısını yine sinemaya ayıralım bakalım. Aslında bu yazıyı geçen hafta perşembe yazmayı planlıyordum ama yapamadım. Bu haftayaymış, sağlık olsun.

Öncelikle son iki haftada izlediğim vizyon filmlerinden bahsedeyim izninizle. Geçen hafta Sadun ve Alper Beyler'le "The Surrogates'ı izledik. Aksiyon dozu çok yüksek olmayan, buna rağmen Bruce Willis'li bir aksiyon filmine yönelik beklentileri karşılayan, bilimkurgu sevenleri üzmeyecek, seyir keyfi yüksek bir filmdi. Belki biraz hikaye akışının hızlı olmasından şikayet edilebilir...

"Hocu, buna bi PlayStation bağlayalım, manyak PES oynarız valla..."

Dün ise yine Alper Bey'le, Gamer'ı izledik. Beklentilerimin ziyadesiyle altında kaldı. Manasızca hızlı geçen bir kurgu filmde izleyiciye nefes alacak yer bırakmamıştı. Neredeyse bütün planlarda kameranın hareketli olması ve oyuncuların suratlarına çokça yaklaşılması filmi izlemesi yorucu bir hale getirdiği gibi, senaryo da bunu karşılayacak bir tatmin yaratmaktan uzaktı. Filmin en izlemeye değer kısmı sanırım Michael C. Hall'un (a.k.a. Dexter) psikopat oyunculuğunun tavan yaptığı dans sahnesiydi. İddia ediyorum, Michael C. Hall önümüzdeki on yıl içinde bir Oscar alacak -bu kadar kesin konuşunca kıllandım birden kendimden-.

Onun dışında, bu hafta gösterime giren iki tane daha dikkat çekici film var. Bir tanesi Funny People. İlk defa, Adam Sandler'ın oynadığı bir film ilgimi çekiyor galiba. Film hakkında çok bir bilgim yok, sadece fragmanını izledim ve ziyadesiyle hoşuma gitti. Bir de zamanında Freaks and Geeks ile tanıyıp sevdiğimiz Seth Rogen oynuyor, kısacası ilgimi çekti. Fırsat bulursam izleyeceğim ama emin olamıyorum. Haftaya daha iyi bir film girmezse gösterime...

Bir de, Okuribito girdi bu hafta gösterime, Son Veda adıyla. Nisan'da, İstanbul Film Festivali'nde izlemiş ve çok beğenmiştim, şurada da belirtmiştim. Fırsatınız olursa, beyazperde'den bakın ve gidin izleyin derim...

Bir de filmekimi biletlerini aldım ama, onunla ilgili yazacak vaktim kalmadı. Şuradan programıma ve neden gitmek istediğime bakabilirsiniz, festivalden sonra da izlenim yazarım yine...

Zaman yolculuğu deyince, zaman yolculuğu o kadar kolay değil...

2009-09-11T04:32:00.003+03:00

Şimdi efendim, malumunuz zamanda yolculuk zor bir iş. Gerçek hayatta henüz bunu yapamadık belki ama gerek hikayelerde romanlarda olsun, gerekse filmlerde dizilerde olsun sık sık karşılaşıyoruz zamanda yolculuk fenomeniyle. Şimdi burada, H. G. Wells'in Time Machine'i yazmasından beri az-çok oturmuş birkaç kural var, gavurun ground rules dediğinden. Bunlardan bir tanesi de, zamanda yolculuk edilirken mekanın sabit kalması. Time Machine romanını hatırlarsanız, kahramanımızın önce binlerce, ardından da milyonlarca yıl geleceğe gittiğini ancak makinesinin romanın başında durduğu noktadan ayrılmadığını, dolayısıyla da kahramanımızın gelecekte ziyaret ettiği yerin de hep Londra olduğunu hatırlayacaksınız. Benzer şekilde, Back to the Future filminde de kahramanlarımız zamanda ileri-geri seyahat ederken hiçbir coğrafi değişiklik yaşamazlar ve sürekli Hill Valley Kasabası'nın farklı zaman dilimlerindeki hallerine ulaşırlar.

Peki soruyorum size: zaman yolculuğundaki konum bilgisi neye göre sabitleniyor? Uzay-zaman diye bir şeyden bahsediyorsak, buradaki mekansal ölçütü dünya üzerindeki konum -yani enlem ve boylam- olarak almak, olsa olsa insanoğlunun bir ırk olarak ne kadar benmerkezci olduğunun göstergesi olur. Ya da, Galileo'nun Engizisyon Mahkemesi tarafından yargılanmasının üzerinden geçen yüzyıllar boyunca aslında hiçbir şey öğrenmediğinin...

Zira, uzay-zaman düzleminde konumumuzun sabit kaldığını fakat zamanın değiştiğini farz edersek, bu uzaydaki konumumuzun sabit kaldığı anlamına gelmez mi? Dünya ise uzayda sürekli bir hareket bir kıpraşma halinde değil midir? Şöyle örnekleyelim: diyelim ki zamanda 4 dakika ilerisine bir yolculuk yaptık; Dünya'nın Güneş etrafındaki hareketini göz ardı edelim, sadece kendi etrafında döndüğünü farz edelim, uzaydaki konumumuzun sabit tutarak 4 dakika ilerisine yolculuk ettiğimizde kendimizi Dünya üzerinde bir derece batıdaki meridyenin üzerinde bulmaz mıyız? Daha büyük bir örnek verelim: Diyelim ki zamanda 4 ay ileriye bir yolculuk yaptık. Bu süreç zarfında Dünya, Güneş etrafında attığı turun yaklaşık 1/4'ünü yapmış olmayacak mı? Biz bu durumda kendimizi Dünya'nın milyonlarca km. uzağında, uzay boşluğunun ortasında bulmayacak mıyız?

Tabii, bugüne kadar bu konuya tek kafa yormuş olan insan ben değilim. Görelilik teorisine göre, uzay-zaman düzlemi üzerinde iki farklı zamanda gerçekleşen olaylar arasında uzay eksenindeki mesafeyi öngören evrensel bir kural mevcut değildir. Bir başka deyişle; belirli bir zamanda uzay eksenindeki herhangi bir noktanın, diğer bir zamanda uzay ekseninde hangi noktaya tekabül ettiğini gösteren nesnel bir gerçeklikten söz edemeyiz.

Bütün bu bilgiler ışığında pek çok yeni sava ulaşmak mümkün elbette. Bendeniz de naçizane ulaştığım, ve evrensel olabileceğine inandığım bir savı öne sürmek istiyorum: gece gece Back to the Future izlemek sağlıklı bir davranış olmayabilir.

"Doktor, beynim yandı..."

Rakı şişesinde odun olsam...

2009-07-27T11:27:00.006+03:00

Rakıdan bahseden bu yazının, biradan bahseden yazının hemen arkasından gelmesi aslında tesadüfen oldu. Ama düşünmeye başladım, acaba tematik blog mu yapsam diye...

Geçen yazıda olduğu gibi rakıdan, onu ne kadar sevdiğimden ya da farklı rakı markalarından bahsetmeyeceğim bu sefer. Aksine, hem bir reklamcı hem de bir vatandaş olarak beni ziyadesiyle rahatsız eden bir tarafından tutacağım konuyu:

Medyada görmüş olabilirsiniz, Tütün ve Alkol Pisayası Düzenleme Kurulu'nun (TAPDK) kararıyla artık alkollü içecek reklamlarında, alkollü içeceğin herhangi bir gıda ile ilişkilendirilmesi yasaklandı. Yani, biranın yanında patates gösteremeyeceksiniz ilanınızda. Rakı-Balık diye bir ikili de artık yok mesela -Rakı-BoşMasa olur ama-...

Haddim olmayarak Orhan Veli'nin meşhur dizesine müdahale ettim ben de. Neme lazım, yakında rakı şişesinde balık olmak da yasaklanır, ben elimi çabuk tutayım dedim.

Yeni Rakı'nın konuyla alakalı iki adet şahane -ayakta alkışlanası- ilanına bakmadan evvel, şu yazıya da bir göz atın madem...

İlanları Wunderman yapmış, daha fazla bilgi için Elma+Alt+Shift'e buyurun...

Beer is proof that God loves us and wants us to be happy*

2009-07-25T16:36:00.006+03:00

Şurada teaser'ını yaptığım yazıyı anca yayınlayabildim. Bu yazı 11 Temmuz 2009 tarihinde, 17:45 sularında kaleme alınmıştır.

Benimle belli bir süre vakit geçirme şerefine nail olabilmiş dostlarımın hiçbiri, benim biraya olan sevgimin yoğunluğuna itiraz edemez diye düşünüyorum. 2005 Haziran’ında birlikte bir Brüksel seyahati gerçekleştirdiğim dostlarım buna en yakından şahit olmuş insanlardır.

Dün akşam, bahsi geçen bu dostlardan biri olan, kadim dostum Emre’yle oturup ikişer bira içtik Don Kişot’ta (Tamam, ben 3 tane içtim). Daldan dala atlayan muhabbetimizin bir kısmında da biralardan laf açıldı. Bugün, uzun bir aradan sonra yazdığım ilk blog yazısının konusunun ne olacağını düşünürken aklıma biradan bahsetmek geldi.

Şöyle bir hayatımda yer etmiş biraları düşünüyorum da; hepsi, kimi iyi kimi kötü -çoğu zaman iyi- zamanların setinde yer almışlar. Liste uzun, aklıma geldiği sırasıyla: Efes Pilsen, Efes Dark, Mariachi, Tuborg, Carlsberg, Jacobsen, Hansa, Guinness, Astra, Berliner Pils, Beck’s, Leffe, Duvel, Desperados, 1664, Brooklyn Lager, Asahi, Tiger, Tap’s, Heineken, Ringnes...

Şimdilik aklıma gelenler bunlar. Hepsinin hakkında iki satır yazmak isterim ama zor görünüyor. Başlayayım ben yine de...

Efes Pilsen: Klişe bir reklam gibi duracak ama, gerçekten de Efes Pilsen benim hayatımın bir parçası. “Nefes almam, Efes alırım” diyecek kadar değil belki de ama ona yakın. Üç ay ayrı kaldıktan sonra, Helsinki’de bir barda rastlayınca eski bir dostu görmüşcesine sevinecek kadar sevmişimdir Efes Pilsen’i. Özellikle de Efes Pilsen Fıçı, evin olmazsa olmazlarından...

Efes Dark: İlk çıktığı günden beri vazgeçilmezim. Şişesi, logosu, alkol oranı defalarda değişti ama her zaman lezzetli bira olarak kalbimdeki yerini korudu. Öyle ki, Efes Pilsen’in yeri ayrı olmakla birlikte, bira tercihim kışın Efes Dark, yazın da Mariachi olarak şekillenmeye başladı.

Desperados: Mariachi’den önce bundan bahsetmem gerekiyor. Bu bir Fransız birası, tekila aromalı. Fransa’da geçirdiğim süre boyunca bulabildiğimce bundan içmiştim. Türkiye’de eksikliğini hissettiğim bir lezzetti. 2007 senesinin Mayıs’ında güzel insan Caner’le birlikte Hamburg sokaklarında gezinirken rast gelmiştik, kendisine de tattırma şansını bulmuştum. Caner de Desperados’un -tabiri caizse- hastası olmuş, Hamburg’daki seyahatimizin kalan süresinde fırsat buldukça Desperados içmişti. Caner Hamburg’dan Türkiye’ye döndükten sonra ben seyahatime devam ettim. Bir gün, ben Berlin’deyken sohbet etme fırsatımız oldu MSN üzerinden ve bana müjdeli bir haber verdi: “Efes, Desperados gibi bir bira çıkarmış!”.

Mariachi: Benim için Desperados’un açtığı boşluğu dolduruyor. Keyifli bir bira. Black’ine o kadar ısınamadım.

Tuborg: Benim için Tuborg, Türkiye’de Efes bulamadığım zamanlarda mecburen, Norveç’te de marketteki en ucuz ve eli yüzü düzgün bira olduğu için tercih ettiğim bir marka olmaktan ileri gidemedi hiçbir zaman.

Carlsberg: “Probably the best beer in world” sloganıyla sevdiğimiz bir bira. Birada Danimarka ekolünün dünya çapındaki temsilcisi. Zaman zaman tatmaktan zevk aldığımız bir hoşluk.

Jacobsen: “Bira ne kadar lezzetli olabilir?” sorusunun cevabı. Carlsberg’in özel serisi. Kopenhag’da Carlsberg fabrikasını gezerken tanışmıştım. Özellikle de Carlsberg’in kurucusu J. C. Jacobsen’in 1854’de yazdığı orijinal tariften yola çıkarak üretilen Dark Lager, ölmeden önce tadılması gereken lezzetlerden biri...

Hansa: Norveç’in en yaygın iki birasından biri. Pilsen. Yumuşak içimli. Rokkan gecelerinin vazgeçilmezi.

Guinness: Türkiye’de arada bir görünüp sonra kaybolan lezzet. İrlanda’yı sevme sebeğlerinden. Reklamlarında “Good things come to those who wait” derler, zira fıçıdan bardağa yavaş yavaş, sakin sakin, bekleye bekleye yolculuk eder.

Leffe: Birada farklı lezzet arayışlarım esnasında ilk rastladığım lezzet. Belçika’dan bir Abbaye birası. Biraz ağır bir bira, 40 yılda bir yavaş yavaş içmelik. Leffe Brune özellikle tercih edilmeli.

1664: Fransa’daki en yaygın bira markası. Desperados bulamayınca “Seize” içmeli.

Asahi: Bir Japon birası. Super Dry. alces berin Tokyo’dan getirdiği bir litrelik metal kutuları sayesinde, Deniz Hanım’la birlikte tanıştığımız lezzet. Wagamama’da ve bazen de Num Num’da bulunmakta.

Neyse, yoruldum. Ben en iyisi birama döneyim. Buz gibi Efes Pilsen... Unutmayayım da, bir ara da Gusta Dark’ı deneyeyim...

Bu yazıyı yazdıktan sonraki iki hafta içinde Gusta'ya sardırdım, Gusta Dark'ı da denedim, beğendim, tavsiye ediyorum...

*: Benjamin Franklin'in söylediği iddia edilen bir söz. (Daha fazla bilgi)

Rock'n Coke'a gideriken...

2009-07-17T12:40:00.002+03:00

Masamın yanında çantam, uyku tulumum, matım ve çadırım hazır olarak duruyor... Akşam Sadun Bey, Sedef Hanım ve Bahadır Bey'le birlikte Rock'n Coke yollarına düşüyoruz...

Etkinlik boyunca twitter ve flickr kullanmayı planlıyorum. ("İkisini ayrı ayrı takip etmekle uğraşamam ben!" diyenleri friendfeed'e alalım...)

Belki facebook'a da biraz fotoğraf atarım. Belki de atmam, hatta muhtemelen atmam...

Ha tabii belli mi olur, belki de hiç uğraşmam, hiçbir yere hiçbir şey göndermem (:

İzmir'de bi' şeyler oluyor!

2009-07-13T15:35:00.000+03:00

Şimdi efendim, gün geçmiyor ki aklımıza bir soru takılmasın... Vay efendim "Triband neydi?", yok efendim "LED nedir? Yenir mi, içilir mi?". Şimdi 3 tane genç var: Aslı, Emin ve Mert. Bunlar işte bu sorulara ellerinden geldiğince cevap veriyorlar. Birinden birinde doğru cevap var, hangisinde olduğunu bulmak da size kalmış artık...

Bu İşte Bi' İş Var!

Uzun lafın kısası: Chuck'taki Buy More var ya, işte onun orijinali olan Best Buy, Türkiye'deki ilk mağazasını yıl sonunda İzmir'de açıyor. Best Buy, Güleryüzlü ve yardımsever satış elemanları (a.k.a. Mavi Tişörtlüler) bulabilsin diye de biz böyle bir şey yaptık. Elimize sağlık...

Yeni blog yazısı teaser'ı (:

2009-07-13T15:13:00.001+03:00

Cumartesi günü oturdum, uzunca sayılabilecek bir blog yazısı yazdım. Ancak yanımda bilgisayarım yoktu, ben de deftere yazdım yazıyı. Henüz bilgisayara geçirecek vaktim de olmadı... Artık birkaç güne inşallah...

16 yıl önce...

2009-07-02T18:12:00.001+03:00

16 yıl önce bugün bu ülkede 33 kişinin diri diri yakıldığını hatırlıyor musunuz?

İtfaiyeler gelmek bilmiyor. Oysa biraz önce taş atan güruh çoktan ateş altına almış oteli. Pir Sultan Abdal'ın heykeli vinçle yerinden sökülüyor, ağızlarından cehalet, yobazlık, gericilik köpükleri saçan grup, şimdi o heykeli iplerle bağlayarak çığlıklarla sürüklüyor, cadde boyunca. Sivas, tarihinin utancını yazıyor o sırada. Meraklı bakışlar, geç gelen itfaiye ve içerde cayır cayır yanan Behçet, Hasret, Metin, Asım, Nesimi ve şenlikler için gelen onca aydın yürekli insan. "Etrafta et kokusu var" diyor, spiker, dehşet dolu gözlerle. (yazının tamamı)

Bir sene önce de şöyle bir şeyler yazmışım...

Bu da sadece iki gün öncesinden bir hadise...

Bu ülke sanki her geçen gün daha ruh karartıcı bir yer oluyor...

Google Sites'a da erişim yasağı...

2009-06-26T14:35:00.001+03:00

Haydi bakalım...

Tutulma

2009-06-23T22:17:00.000+03:00

Tutulma from BG on Vimeo.

Dünya Çin olsun!

2009-06-02T18:31:00.002+03:00

Çin bloklama çılgınlığında Çin, Tiananmen Meydanı olaylarının yaklaşan yıldönümü öncesi Hotmail, Twitter, YouTube ve Flickr gibi belli başlı sitelere erişimi engelledi. Haberin tamamı

Ah şu Çinliler... Ne işleri varsa elalemin sitelerinde...

Biri Ulaştırma Bakanı'nı sansürleyebilir mi lütfen?

2009-06-02T10:42:00.003+03:00

Bakan Yıldırım'dan Youtube'a: Ne işimiz var elalemin sitesinde Atatürk'e hakaret içeren video nedeniyle 5 Mayıs 2008'de yargı kararıyla kapatılan Youtube'un yöneticileri, bir yılda hiçbir gelişme olmayınca Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım'dan randevu istedi. (...) Türkiye’nin kendi video paylaşım sitesini kurmasını öneren Yıldırım, “Ne işimiz var elalemin sitesinde?” dedi. Haberin tamamı

Şimdi ben bu adama içimden geçenleri söylesem hakaret davası açılır hakkımda...

Sanki benim muhakeme yeteneğimi hiçe sayıp internetimi sansürlemek hakaret değilmiş gibi...

Aşağıdaki boşluk, dile getiremediğim hissiyatımla doludur, dikkatlice okuyunuz...

Böyle bi'...

2009-05-24T02:28:00.002+03:00

Son bir ay içinde bloga eli yüzü düzgün bir şey yazmadığımı fark edince hafiften bir kıllanmadım desem yalan olur...

Bugün internetine sansür, yarın hayatına sansür.

2009-05-11T13:11:00.003+03:00

Diğer filmler: 1 2 3 4 5

http://www.sansuresansur.org/yay-hareketi

Celalettin Cerrah

2009-05-11T09:41:00.002+03:00

Şunu bi okuyuverin.

Şuna da bir bakın: http://cerrahistifa.blogspot.com/

2009-05-09T02:14:00.000+03:00

Ortaokul din derslerinde insanın inanmaya ihtiyacı olduğu öğretilirdi... Eğer öyle bir ihtiyaç varsa belirtiyorum ki ben Iron Maiden'a inanıyorum...

Çeşitli takıntılarım vardır

2009-05-06T13:38:00.000+03:00

Mesela, browser'ımda en soldaki sekmede Gmail, onun yanında da Ekşi Sözlük açıktır her zaman. İlk iki sekmede başka bir şey olursa rahat edemem, huzur bulamam...

Film Festivali'nin ardından bakakaldım tıpkı bir tavşan gibi...

2009-04-23T20:25:00.001+03:00

Bu yazı güzel bir dostun öğretisini takip etme hevesiyle, mürekkebin kağıt üzerinde bıraktığı izlere duyulan özlem, hayranlık ve tutkuyla karışık samimiyet hisleriyle harmanlanarak kaleme alınmıştır. -kağıt kalem kullandım yani (: -

Geçen yazıyı yazmak için bilgisayar başına oturduğumda aslında niyetim bir gün önce veda ettiğimiz 28. Uluslararası İstanbul Film Festivali hakkında üç-beş kelâm sarf etmekti. Gelin görün ki, yazma alışkanlığıma hükmeden düzensizlik fenomeni buna izin vermedi. Bu sefer kararlıyım, buyurun festivalde izlediğim filmlere:

Bu sene ilk olarak, Aykan Bey -o şimdi asker- sayesinde muhabbetine nail olduğumuz saygıdeğer insan Sanem Hanım'ın katkılarıyla, Der Baader Meinhof Komplex'i izledim. Almanya'da, Kızıl Ordu Fraksiyonu'nun 1967-1977 arasında düzenlediği terör eylemleri etrafında şekillenen filmin pek çok başarılı yönünden iki adedini belirteceğim:

Film her ne kadar eylemcilerin kendileriyle ve amaçlarıyla bir sempati kurmamıza izin verse de, yaşananların birer terör eylemi olduğunu gözden ırak tutma olunu seçmiyor.
150 dakikayı bulan süresine rağmen başarılı kurgusu sayesinde tempo asla aksamıyor.

Bir de şunu gördük: Nasıl Juilette Binoche'un Fransız Festival Fillmeri'nde bir tekeli varsa, Moritz Bleibtreu da bir benzerini Alman Festival Filmleri'nde kurmaya başlıyor -Henüz şikayetçi değiliz.-

İstanbul Film Festivali'nin bir başka popüler yüzü olan Gael García Bernal'in başrolünü oynadığı, İsveçli yönetmen Lukas Moodysson'un filmi Mammoth ise klişe bir "modern insan" hikayesini pek de yenilikçi olmayan bir anlatımla beyazperdeye taşıyor. Malesef özenli çekimler ve -çoğunlukla- başarılı oyunculuk, filmin sonunda ağzımızda kalan "Eee... Yani?" tadına engel olamıyor.

Ustalara saygı bölümünde gösterilen Raymond Depardon belgeseli 1974, Une Partie de Campagne, benim gibi belgesellerden pek hazzetmeyen bir bünyeyi bile etkiledi. 1974 Fransız başkanlık seçimlerinde, dönemin maliye bakanı Valéry Giscard d'Estaing'in adaylık sürecini konu alan belgeselin başarısının altında Depardon'un mitingler kadar d'Estaign'in belki seçim süreci boyunca sahip olduğu en mahrem anları büyük bir titizlikle aktarması yattığı gibi; d'Estaign'in süreç boyunca aldığı kararların arkasında yer alan dehası da yatıyor.

-Bu arada kısaca hatırlayalım, eski Fransız Cumhurbaşkanı Valéry Giscard d'Estaing'i AB Anayasa Komisyonu Başkanı olarak hatırlıyoruz. Kendisi, AB Anayasası tartışmalarının alevlendiği zamanlarda Türkiye'nin AB üyeliğine karşı olduğu açıklamış ve Türk medyasının gündeminde bir süre yer almıştı.-

Bir Meksika filmi olan Lake Tahoe ise, "40 dakikada da anlatılabilirmiş sanki bu" hissiyatı yaratmakla birlikte keyifli bir film. "Sen durmak istesen de hayatın akıntısına karşı koyamazsın" düsturunu şiar edinmişcesine...

Flammen & Citronen, İkinci Dünya Savaşı'nda Danimarka'daki direnişin suikastçılığını yapan ikilinin gerçek öyküsünden uyarlanmış bir film. Etkileyici öyküsüne rağmen benim son yıllarda izlediğim en sönük Danimarka filmi. Tabii bunun, benim Danimarka tarihine pek de hakim olmamamla da ilgisi olabilir.

Tôkyô sonata ise, ağır temposuna rağmen seyir zevkinden fire vermeyen, ilginç bir film. Tôkyô sonata aile kavramını, babanın varlığı şüphe götürür otoritesi özelinde sorgularken, trajediyle komediyi harmanlamaktan da geri durmuyor -ne biçim cümle lan bu?-.

Festivalin Uluslararası Yarışma kısmında izlediğim iki filmden biri olan DeUsynlige (Bulanık Sular) güçlü anlatımı haiz bir Norveç filmi. Kilise orgunun ağırlıklı olduğu müzikleri de hayli başarılı. Uluslararası Yarışma'da izlediğim ikinci film olan Tony Manero ise, ana karakterin sosyopatlığı ve sevimsizliğiyle beni biraz kıllandırmış olsa da Pinochet dönemi Şili'sinden sunduğu ince kesitle ilgiyi hak ediyor -Filmde ana karakter Raul'un fütursuzca suç işlemesi ile Pinochet rejiminin hareketleri arasında paralellik kurulmuş kimi izleyiciler tarafından, bu sava katılmadan edemiyorum-

Yazının sonuna yaklaşırken önce festivalin bende yarattığı en büyük hayalkırıklığına bakalım: Billy Plympton'lu animasyon bölümü. İki tane film izledim (I Married a Strange Person! ve Mutant Aliens), ikisi de tek kelimeyle baydı. Öyle ki, yine aynı bölümde Idiots and Angels için de biletim vardı ama isteksizliğimin de etkisiyle olsa gerek, yetişemedim, kaçırdım filmi.

Gelelim benim için bu festivalin en başarılı filmi olan Okuribito'ya (Gidişler). Festivalde Sürpriz Film olarak gösterilen Okuribito o kadar hoşuma gitti ki, hakkında bir şey yazamadım bile. Hikaye, çekimler, kurgu, oyunculuk ve müzik başta olmak üzere -ne kaldı?- her yönüyle başarılı bir film Okuribito -itiraf etmeliyim ki sonu biraz aksıyor, ama olur o kadar-. İncelikli komedisi de takdire şayan. Bu arada, Okuribito meğer 2008 En İyi Yabancı Film Oscar'ını da almışmış, az önce öğrendim...

Bir festivali daha bu şekilde geride bıraktık. Her ne kadar övgüye boğmuş olsam da, Okuribito'nun geçen seneki festivalin şaheseri The Fall kadar beni etkilemediğini de belirtmeden geçemiyorum. Son olarak, %60'a varan satış oranıyla lise arkadaşım Kerem'i de festivalin satışcısı ilan edip kendisine bir daha otobüs bileti bile almayacağımı huzurlarınızda açıklayarak yazıma burada son veriyorum. Yoruldum resmen, belim ağrıdı... 7 sayfa blog yazısı mı olur lan?

Naftalin yerine anı kullanıyos biz... (Daha ucuza geliyo)

2009-04-21T00:44:00.000+03:00

İki hafta önceki yazıda genel bir dağınıklık hâlinden bahsetmiştim. Öyle ki, artık basit şeyleri yapmayı unutmayayım diye kendime not almaya başladım bugün. Aslında unutmaktan ziyade, "gözümün önünde durup beni rahatsız etsin de yapayım" düsturuyla not almaya başladım. Not dediğimi de cep telefonuna alıyorum bu arada, gözümün önünde ya (:

Bugün için aldığım iki not vardı. İlki ortalıktaki kıyafetleri toparlamak ve bisiklet kıyafetlerini yıkamaktı. Kıyafetleri toparladım ve yıkanacaklar da şu anda yıkanıyor. Hatta arada artık giymediğim şeyleri de dolaptan çıkarayım diye düşünüp o işe giriştim, ama Emre sağ olsun "Abi, bu çok güzelmiş, çok yakıştı sana" lafları arasında anca parçalanmış bir pantolondan kurtulabildim, başka da bir şeyi çıkartamadım dolaptan... "Artık atarım bunu" dediğim bir gömleğim vardı ama Emre o kadar övdü ki gömleği, öyle bir gaza geldi ki, neredeyse üstüne para verip tekrar satın alacaktım on senelik gömleğimi.

Bir taraftan da şunu merak ettim mesela: ben eskiden acaba çok bol tişörtler ve gömlekler mi giyiyormuşum? Lisedeyken aldığım tişörtler bile hâlâ oluyor üstüme. -Oluyor derken, "biraz hatlarımı gösterecek şekilde" diye eklemem gerekiyor sanırım... (: -

Bir de, böyle eski kıyafetleri karıştırınca birtakım anılar da çıkıyor ortaya, zaten anı dediğin de naftalin gibi bir şey, kıyafetlerin arasında falan duruyor. Hele de benim gibi kendi kişisel tarihine yönelik takıntılı bir hafızası olan insanlarda daha da acaip oluyor. Geçen sene bu zamanlarda bir gün durup dururken "Bu üzerimdeki tişörtü geçen sene bugün almıştım" diyerek yanımdaki arkadaşımı biraz dumura uğratmıştım. -O tişörtü alalı da iki seneyi geçmiş demek ki, tabii 10 Nisan 2007'ydi... (: -

Şaka bir yana, neredeyse her tişörtümü ne zaman nereden aldığımı hatırlarım. Tabii şunu da belirteyim: tişörtlerin bir kısmının üstünde birtakım ipuçları mevcut -Hard Rock Cafe, Oslo gibi mesela-. 10 Nisan 2007'de aldığım tişört de o tarz bir şeydi. Tişörtler kadar net olmasa da gömleklerimi de ne zaman nereden aldığımı hatırlarım çoğunlukla. Pantolonları o kadar çok hatırlamam mesela.

Pantolonlarıma pek bağlandığım da görülmemiştir zaten. Neden acaba? Bir aralar ayakkabılarıma çok bağlıydım ama. 1999'da aldığım bir çift spor ayakkabım vardı mesela, 2004 senesinde artık parçalanmaya başladıktan sonra annemin ve sevgilimin bitmeyen ısrarları sonucu yeni bir çift ayakkabı almıştım.

Neyse, geyiği uzattıkça uzattım galiba, çamaşırlar da bitti zaten, gidip onları asayım, sonra da yatayım hatta...

Ha bu arada, bugün yapmak için not aldığım ikinci şey de bloga -dört satırdan uzun- bir yazı yazmaktı.

Arnavutköy sahilinde uyuyasım geldi

2009-04-18T11:23:00.001+03:00

Bisikletle çıktım sabah, kondisyonumun düşük olduğunu tahmin ettiğimden çok uzatmayayım dedim, Kuruçeşme'ye kadar gittim, dönerken de Arnavutköy sahilinde bir banka oturdum...

Hala da oradayım. Resmen burada böyle güneşin altında uyuyasım geldi, tatildeymişcesine...

Annemleri aradım, Bodrum'a gitmişler onlar da...

Kendimi kaybettim, hükümsüzdür...

2009-04-12T18:24:00.002+03:00

Bir süredir genel olarak kafam pek dağınık, yoğun çalışmanın getirdiği genel bir yorgunluk hali olsa gerek... Önceki hafta bir akşam banka kartımı kaybettim, bu hafta da bir akşam -nasıl becerdiysem- telefonun kılıfını kaybettim. Muhtemelen bu ikisini de takside düşürdüm. Çalışmaya başladığım ilk haftalardan birinde de laptop'ı bırakıyordum az kalsın bir takside... Olur da bir gün gizemli bir biçimde ortadan kaybolursam beni taksilerde arayın (:

Haftasonundan notlar...

2009-04-06T01:13:00.002+03:00

Dün bisiklete bindim aylar sonra ilk defa. Hamlamışım, Levent'e kadar bile nefes nefese kaldım. Fren-vites bakımı yaptırdım yeni sezon öncesi, bir de yağ aldım zincir için.
Japonca dersinde geçen hafta bozulan imajımı düzeltmeye yönelik çalıştım, metalci oldum.
Kuzguncuk'a gittim, yıllar sonra İsmet Baba'da rakı-balık yaptım. Beşiktaş'tan Üsküdar'a geçerken dışarıda oturdum.
Bir pazar sabahı 9'da kalktım. Hisar'da kahvaltı ettim. Daha sonra da Bebek'te güzel havadan istifade ettim.
Bebek'ten eve yürüdüm, yoruldum.
Oda üstüme üstüme geldi, toplamaya giriştim. Yarıda kaldı.
Levent'te metroyu beklerken garip şeyler oldu. Tren geldi, platformun başında durdu, bekledi, sonra geri gitti.
Vakit ve motivasyon eksikliğinden bu sene bir türlü bilet alamadığım Film Festivali'nde eş-dost sağ olsun bir film izledim.
TTNET'in Gülse Birsel & Özkan Uğur'lu reklamlarının arkasında yatan stratejiyi çözdüm: "Nasıl olsa kimse TTNET'i sevmiyor, ne kaybedebiliriz ki?" demiş olmalılar...
İlk defa bir Ford Ka'ya bindim. Ön paneli acaipmiş, hoşuma gitmedi.
Yoğurt yedim.

Hafif Türk Musikisi dinledim bu haftasonu...

2009-03-30T14:34:00.005+03:00

Geçen hafta perşembe günüydü. Evvelki günlerde gece yarısı civarında çıktığım ajanstan 20.00 civarında çıkmış, eve gitmeden önce Kanyon civarında takılıyor idim, belki cep telefonundan Cemile'ye ulaşır da yakınlardaysa bir akşam yemeğine ikna edebilirim düşüncesiyle -Ulaştım ama yakınlarda değilmiş-.

D&R'de gezinirken, bir süredir aklımda olan 3 adet CD'ye gözüm takıldı, alayım dedim, aldım. Gelin görün ki bu CD'lerden beklediğim verimi alamadım takip eden günlerde. İzninizle, görüşlerimi paylaşayım:

Nil'in yeni albümü Nil Kıyısında'dan başlayalım. Bir önceki albümünü bayağı sevmiştim, dolayısıyla beklentilerim de yükselmişti. Bu albüm, önceki kadar iyi gelmedi bana. Yine keyifli, buna şüphe yok. Ancak önceki kadar etkileyici melodiler ve sözler bulamadım. Özellikle sözler, "Nil tarzı samimiyet" ile "tamamen deli saçması" arasındaki sınıra yaklaşmış gibi geldi. Sonuç olarak yine de güzel, keyifli, favori şarkım: "Aşkımız her zamanki gibi tehlikede". Sükunet dolu şarkılardan "Yalnız kalpler de atarlar" da dikkat çekici.

Müslüm Gürses'in Türk entelijansiyasına bir adım daha yaklaştığı albümü Sandık'tan bahsetmeden önce şu yazıya bir link verelim: Müslüm Baba'nın 'Sandığı', Radikal 2. Albüm güzel, ama yine Nil'de hissettiğim gibi, bir önceki albümün (Aşk Tesadüfleri Sever) başarısına ulaşmadığı inancındayım. Bundaki en büyük sebebin de prodüksiyonda, özellikle de düzenlemelerde biraz özensiz davranılmış olması olduğunu düşünüyorum. Düzenlemeler üzerinde çok uğraşılmamış, sanki albüm deadline'a yetiştirilirken "Neyse, bunlar da böyle kalsın artık" denmiş gibi duruyorlar. Şarkıların düzenlemelerinin ciddi bir biçimde yeniden yorumlanmış olmasını beklerdim. Yine de güzel bir albüm. Sırf "Tutamıyorum Zamanı" için bile dinlenir. Ceza'yla düet yaptığı "İtirazım var" da yine öne çıkan parçalardan.

Son olarak da, Bora Uzer'in, B.1'ine değinelim. Ajanstan değerli arkadaşım Yasin Bey'in "Çok şahane, muhtemelen Türkiye'de yapılmış en iyi albüm falan olacak" laflarına kanıp aldığım bu albüm, adeta ağzımda kekremsi bir Kenan Doğulu tadı bıraktı. Hani, halihazırda vasat bir filmin "Ne gereği vardı ki?" diye karşıladığımız bir remake'i gibi -Sevgili Aycan Bey'in naçizane örneği: "Yeopgijeogin geunyeo" ve "My Sassy Girl"-, 90'ların başı Türk Pop'unun tozu alınmış bir versiyonu gibi geldi bu albüm bana... (Alacağın olsun Yasin!)

Sonuç: Türk müzik piyasasında son zamanlarda meydana gelen en şahane şey hâlâ Yasemin Mori (:

Bir şişe dolusu...

2009-03-22T23:52:00.004+02:00

Elini korkak alıştırma meyhaneci,
Doldur rakıyı.
Şu Yeni Rakı kadehlerinin üstündeki yazı yok mu,
Oraya kadar doldur rakıyı.
(Varsa bir tane de buz atıver)

Bir parça da peynir kes.
Çok özenme ama, bana değmez.
Öyle zeytinyağıyla-kekikle falan uğraşma.
Kabaca kesilmiş bir parça yeter bana.
(Buz n'oldu?)

Rakıyla peynirle baş başa bırak beni meyhaneci.
Gayrı benden sana hayır gelmez.
Olur da yarın akşama sağ çıkarsak,
Bir şişe daha açarsın be meyhaneci...

Açarsın di mi?

Aykan'a özendim, şiirimsi yazdım...

Bir başka film karesi

2009-03-22T23:09:00.004+02:00

Hatırlar mısınız, Fatih Akın'ın Duvara Karşı'sında hatunun elemana
-karakter isimlerini hatırlayamamak- rakı sofrası kurup CD çalara da Ağır Roman'ın film müzikleri CD'sini koyduğunu? Vurgun çalmıştı yanlış hatırlamıyorsam...

Prensiplerim vardır!

2009-03-21T23:31:00.000+02:00

Rakı içerken kadehleri tokuşturup bir yudum aldıktan sonra kadeh tokuşturmadığım birisi çıkarsa onunla kadehimi tokuşturduktan sonra illaki kadehimi dudağıma götürürüm...

Kısırdöngü

2009-03-18T20:34:00.000+02:00

Şu tarz kısırdöngüleri çok seviyorum:

"Post-it al" diye not yazmak istemek ama Post-it bittiğinden yazamamak...
Para biriktirmek için kumbara almak istemek ama kumbara olmadığından kumbara alacak parayı biriktirememek...

Fotoğraf denklemi

2009-02-27T01:18:00.003+02:00

Hani, bir fotoğraf bin kelimeye bedeldir derler ya, bu galiba şu anlama geliyor: bir fotoğraf aslında bin kelime gücünde bir sessizliktir...

Çok felsefî oldu sanki gece gece...

Çeşitli social networking hadiseleri...

2009-02-25T22:00:00.003+02:00

Blogun eski okuyucuları hatırlar, facebook'a neden girmediğimi anlatan bir yazı yazmıştım bir yıl kadar önce. Gelin görün ki, yaklaşık 4 aydır bir facebook kullanıcısıyım. Malumunuz internetle daha da bir içli dışlı oldum ajansta çalışmaya başladığımdan beri. Facebook kullanmaya başlamamın asıl sebebi de bu oldu zaten. Diğer taraftan da, yeni çağın sosyalleşme anlayışının ne yönde seyrettiğini görme yönündeki merakım da itici bir kuvvet görevi üstlendi.

Velhasıl-ı kelam, bu sosyal ağlarla haşır neşir olmaya devam ettim. Efendim Last.fm, Delicious derken yaklaşık iki hafta evvel bir twitter hesabı da açtım. Microblogging yapıyorum işte. Gerçi takip edenlerim ve ettiklerim genel olarak ajans içinden ama olsun, belki zamanla kullanan sayısı artar.

Bir de Neil Gaiman var takip ettiklerim arasında. Ulan yazar dedik, bağrımıza bastık, adam akşam akşam resmen spam yaptı. Yahu, 3 saatte 13 defa status mu değiştirilir?!

Neyse, niahi emelim sanal alemdeki sosyal varlıklarımı bir ara düzenlemek, bu blog dahil olmak üzere entegre bir iletişim gerçekleştirebilmek falan... Hayırlısı...

12 Şubat akşamı bir film izledim...

2009-02-13T19:37:00.004+02:00

Dün ajansta motor yağlarından bahsederken konu döndü dolaştı ve saygıdeğer iş arkadaşım Aycan Bey bir film tavsiye etti bana. Kendisinin tavsiyesine uyarak filmi izledim.

Cashback, İngiliz yapımı bir film. Ziyadesiyle keyifli. Film, anlatım biçimi dediğimiz şeyin ne kadar önemli olduğunu gösteren en güzel örneklerden biri benim nazarımda. Zira, hikayeye, olay örgüsüne ve karakter gelişimlerine baktığınızda bir salı akşamı TV'de yayınlansa kanal değiştirtecek kadar klişe bir hikaye varken film, bu hikayeye "zamanı durdurma yeteneği" gibi doğaüstü bir özelliği gayet dozunda ve tadında ekleyerek seyir keyfini sekize katlıyor.

"Bu filmi bugüne kadar neden ben duymamışım?" diye hayıflandım ilkin. Sonra gösterime girdiği tarihe baktım: Mayıs 2007 imiş. Yani benim Norveç'e gidip bir nevî kendi hayatımda zamanı durdurduğum dönemmiş. Tabii dönünce zamanın aslında durmadığını insan görüyor. Zira değişmeyen tek şey değişimin kendisidir ve aynı nehirde iki defa yıkanamazsın ve de güneş balçıkla sıvanmaz.

İki nokta arasındaki en kısa mesafe

2009-02-01T17:58:00.003+02:00

İki nokta arasındaki en kısa mesafenin bir çizgi olduğunu zannedenlere İstanbul Büyükşehir Belediyesi bu hafta tokat gibi bir cevap verdi: iki nokta arasındaki en kısa mesafe üç çizgi de olabilir. Nasıl mı? Bakalım...

Efendim malumunuz, Büyükşehir bir süredir Taksim - 4. Levent metro hattını Taksim yönünden Yenikapı'ya, 4. Levent yönünden de Ayazağa'ya uzatmak için çalışıyor. Bu minvalde yapılan çalışmalar nihayet sonuç verdi ve Taksim tarafında Şişhane istasyonu, 4. Levent tarafında da İTÜ ve Atatürk Oto Sanayii -O değil de, bir oto sanayii sitesinin isminin Atatürk olması hakkında ne desem bilemedim- İstasyonlarıyla uzadı. Bir başka deyişle, artık Şişhane'den Maslak'a kadar uzanan kesintisiz bir ray mevcut. Peki bu, Şişhane'den Maslak'a kadar kesintisiz bir metro hattı olduğu anlamına geliyor mu? Hayır.

Şu anda Şişhane'den Maslak'a gitmek için öncelikle Şişhane - Taksim hattını kullanarak Taksim'e geçmeniz, orada tren değiştirip alışık olduğumuz metro hattını kullanarak 4. Levent'e kadar gitmeniz ve 4. Levent'e ulaşınca bir kez daha tren değiştirmeniz gerekiyor. Kesintisiz seferler Temmuz'da başlayacakmış.

Kısa bir tarihçe sokuşturmak istiyorum araya izninizle: Taksim - 4. Levent metro hattının temeli 1992'de atıldı, hat 2000'de hizmete girdi. 2009'da ilk sonucunu aldığımız uzatma çalışmaları ise 1999 senesinde, yani daha asıl hat bile hizmete açılmadan başladı.

Bu durumda, on yıldır hazırlanan bu hizmet neden tam entegrasyon sağlanamadan, yarım yamalak bir şekilde başladı, altı ay daha sabredemez miydik diye düşünüyor olabilirsiniz. Tabii ki sabredemezdik! Zira, kısa vadeli yatırımlarımızı hemen toparlayıp yerel seçimlere yetiştirmek zorundaydık. Bu arada, İstanbul trafiği için yapılan bir başka kısa vadeli çözüm olan Metrobüs de Şubat'ta Anadolu Yakası'nda. Törenlere bekleriz.

Efendim, 30 Ocak'ta sayın Başbakanımız'ın da katıldığı büyük bir törenle -O kadar büyük önemi haiz bir törendi ki, Başbakan'ımız Davos'la ilgili açıklamalarını da bu güne sakladı bildiğiniz gibi- açıldı. Açıldı derken yanlış anlamayın lütfen, sadece sayın Başbakanımız için açıldı. Halkımızın bu yüce hattı kullanabilmesi için bir gün daha beklemesi gerekiyordu. Binaenaleyh bendeniz de, sayın Başbakanımız'ın mahiyetinde yer almadığımdan ancak dün kullanabildim gıcır gıcır Şişhane-Taksim hattını. Naçizane bir kaç gözlemimi izninizle paylaşayım:

Şişhane İstasyonu'nun tasarım olarak diğer istasyonlarla alakası yok, diğer istasyonlardaki renk konsepti ya da tabelalardaki grafik yaklaşım burada yer almıyor. Sanırsınız ki metro Taksim'den St. Petersburg metrosuna bağlanmış. Bu arada, istasyonun genel görselliği, duvarları süsleyen ve tek öğesi Rönesans'ın bize armağanı perspektif anlayışı olan bir kaç duvar resminin haricinde fena değil.
Yeni trenler güzel. Eski trenlerin istasyona girerken RABADARUBADA ritminin üzerine FIÇÇİYÜÜVVVİİİİŞŞŞŞ şeklinde attıkları soloyu atmıyorlar, akıllı uslu geliyorlar. İçerisi ferah, göstergeler teknolojik falan.
Halkımız yeniliklere olan sevgisini "Vay anasını" şeklinde göstermekten çekinmiyor. Şişhane istasyonu yolcular tarafından adeta bir müze gibi gezilmekte. Aynı ilgi trenlere de gösteriliyor. Özellikle "Sağlam mı acaba" diye trenin sağına soluna vuran amcaların bu yeni ulaşım aracını bu denli sahiplenmiş olmaları gözlerimi yaşarttı.

Bir başka ulaşımla alakalı yazımızın daha sonuna geldik, Teşekkür ederim.

Çeyrek asırlık tecrübe

2009-01-28T10:22:00.004+02:00

Bir başka doğumgününü daha geride bıraktık sevgili okurlar. Bundan sonra adımın altına "Çeyrek asırlık tecrübe" yazmaya karar verdim, haberiniz olsun.

Bu arada, "Kalitenin adresi", "[insertproducthere] bizden sorulur", "46 yıllık tecrübe" gibi gudik sloganları ben çok seviyorum. Çalışma arkadaşım Ozan-San'ın blogunda bu minvalde hazırlanmış Gültepe tabelaları derlemesine bir göz atınız.

Yeni yaşıma, bir öncekine göre daha göbekli girdim ve açıkçası kestiğim 3 adet pasta da bu gidişi destekler nitelikte oldu. Sanırım önümüzdeki sene doğumgünümde eti form kesmek zorunda kalacağım...

Her neyse, başta cumartesi akşamki harikulade partiyi organize eden Cemile olmak üzere katılan ve de uzaktan kutlayan herkese teşekkürler.

Eksikliği şiddetle hissedilen iki kişi oldu -onlar kendilerini bilir-, acısını bilahare çıkarırız.

Neyse, ben kaskımı takıp çalışmaya devam edeyim...

Hur lång är en kotunga? ya da Bir geyik silsilesi

2009-01-26T18:03:00.006+02:00

Her şey şu fotoğrafla başladı.

Benim gibi bir İskandinavyasever olan ve İsveççe'ye özel bir ilgi besleyen Sedef Hanım'a gösterdim fotoyu.

Sedef Hanım, Google Translate aracılığıyla kutuda yazanları çevirdi:

Is it true that farmers are working on Christmas Eve? How long is a kotunga? From the nipple will cream? Are the stupid questions? No!

Tepedekiler de:

nipple cream? cheese nipple? butter nipple? glass teat?

Öğle yemeğinden dönene kadar Kotunga'nın ne olabileceğini düşündük. Merakımıza daha fazla dayanamayarak Yahoo! Answers'a sorduk.

20 dakika sonra cevap geldi: Kotunga inek dili demekmiş.

Bu bilgiyi alıp rahatladıktan sonra Kotunga kelimesine ve her şeyi başlatan o fotoğrafa duvarımızda yer vermeye karar verdik.

Yapımda ve yayında emeği geçen herkese -başta fotoğrafın sahibi Cansu hanım olmak üzere- teşekkürler...

Yes Man!

2009-01-24T18:12:00.006+02:00

Dün akşam ajanstan çıktıktan sonra biraz arkadaşlarla takıldık Kanyon'da. Sanırım bir Stockholm sendromu yaşıyoruz ajansla ilgili. Bir noktadan sonra çok uzaklaşamıyor, sosyalleşmek için anca Kanyon'a kadar gidebiliyoruz. Her neyse...

Geçtiğimiz hafta biraz yoğundu. "Biraz" derken neyi kast ettiğimi şöyle özetleyeyim: 21 Ocak Çarşamba sabahına yetiştirmemiz gereken büyük çaplı bir iş için 8 günlük bir süreçte haftasonu dahil günlerce üstüste sabahlayıp, son 3 günü 3 saatlik uykuyla geçirmek. Çarşamba sabahı ajanstan çıktığımda 48 saattir hiç uyumamış bir haldeydim. Levent'te bir büfeden su alayım dedim ama zihin normal fonksiyonlarını yerine getirmekten aciz bir hâlde olduğundan şöyle bir sahne yaşandı:

1. Parayı tezgâha koydum
2. Adam suyu tezgâha koydu
3. Ben parayı tezgâhtan aldım
4. Para benim elimde olacak şekilde bir süre bekledik
5. Paranın benim elimde olmasının mantıksız olduğunu fark edince parayı tekrar tezgâha koydum
6. Adam suyu hafifçe bana doğru ittirdi
7. Suyu aldım
8. Çıktım

Neyse işte, böyle bir haftanın ardından hafif hafif normale dönmeye başladık. Dün akşam arkadaşlarla Kanyon'da biraz takıldıktan sonra onlar erkence kaçtılar, ben de bari sinemaya gideyim dedim. Jim Carrey'li Yes Man ilgimi çekmişti, onu izledim.

Film, uzun zamandır en çok keyif aldığım film oldu açıkçası. Bolca ciddi rolden -ki hepsinin de hakkını verdiğini söylemeliyim- sonra Jim Carrey'i bir komedide görmek iyi geldi. Ama bir hayli yaşlanmış gördüm Carrey'i. Diğer taraftan, kendisinden 18 yaş küçük Zooey Deschanel'i görmek de iyi geldi. Geçen yazın en manasız filmlerinden biri olan The Happening'de -Filmle ilgili yazdıklarım için tıklayın.- öyle manasızca ortalıkta dolanarak bizi üzmüştü ama neyse ki bu filmde öyle olmamış.

Filmin senaryosu genel olarak akıcı, sadece başlangıcı biraz hızlı geldi ama hoş görülebilir. Karakterler güzel kurgulanmış, özellikle de baş karakter. Genel olarak eğlenceli, espriler hoş, her sahnesinden keyif aldım diyebilirim.

Tabii kimsenin beklentisini anlamsızca yükseltmek istemem, film bir şaheser değil, ama ziyadesiyle başarılı bir komedi filmi. Hatta uzun zamandır izlediğim en iyi komedi filmi.

Bu arada, az önce iMDb'de başrol için Jim Carrey'den önce Jack Black'in düşünüldüğünü okudum da tüylerim diken diken oldu.

Son iki nokta: film İngiliz mizah yazarı Danny Wallace'ın aynı adlı kitabından uyarlanmış. Wallace'ı BBC'de yayınlanan "How to Start Your Own Country" adlı Komedi-Belgesel-Dizisinde kendi apartman dairesinde Lovely adlı bir ülke kurup Birleşmiş Milletler'e başvurmuş olmasıyla hatırlıyoruz.

İkinci nokta da şu: filmin soundtrack'i çok güzel. Gerek filmin orijinal müzikleri -ki buna Allison'ın müzik grubunun şarkıları dahil (:- gerekse kullanılan diğer şarkılar filme 100% uyum göstermiş.

Filmin konusundan bahsetmediğimi fark ettim, neyse, okursunuz bir yerlerde, ya da en iyisi fragmanını izleyin:

Yes Man from Kasun Vidanapathirana on Vimeo.

2 yıl oldu, ne oldu?

2009-01-19T05:21:00.001+02:00

İki yıl önce, 19 Ocak günü. Norveç'e geleli 13 gün olmuş, Türkiye'ye dönmeme daha beş ay var. Bunlar yetmezmiş gibi birtakım kişisel sebepler var: keyifsizim.

Önce Ekşi Sözlük'te görüyorum, inanmak istemediğimden olsa gerek, inanamıyorum. Ntvmsnbc'yi açınca, mecbur, inanıyorum Hrant Dink'in katledildiğine.

Bütün gün odadan dışarı adım atmıyorum. Akşama doğru kağıdı kalemi alıp bir mektup yazıyorum, bilinmeyen bir alıcıya.

"Bu ülkeyi sevmek hiç bu kadar zor olmamıştı" diye yazdığımı hatırlıyorum pek çok şeyin arasında. "... ve bu ülkede bir şeylerin iyiye gideceğine dair umudum neredeyse tükendi".

Bunu yazmak bana neredeyse elle tutulacak kadar keskin bir acı veriyor ama, görüyorum ki şu iki senede ne bu ülkede ne de benim hislerimde bir şeyler iyiye gitmiş.

Bilakis...

Dijital alemde olan biten...

2008-12-29T12:26:00.002+02:00

Ajansımızın dijital alemde ve Digital McCann cenahlarında olanı biteni aktardığı, benim de mümkün olduğunda katkıda bulunmaya gayret ettiğim blogumuza bir göz atınız: Digithell

'tis the season to be jolly...

2008-12-28T16:57:00.004+02:00

Sadun bey kendi blogunda ufak çaplı bir yeni yıl heyecanı yansıtınca benim de bir yeni yıl yazısı yazasım geldi birdenbire. Geçmişten bugüne yaşadığım yılbaşı gecelerini gözden geçirdim hızlıca.

Sanırım hatırladığım ilk yılbaşı 1989'a girdiğimiz akşamdı. Babamın bir arkadaşı ve ailesi bizdeydi, bana böyle birbirine takılıp sökülebilen plastik yolları ve binaları olan ufak şehir gibi bir oyuncak almışlardı. Neden bilmiyorum, özellikle yollar çok net bir şekilde aklımda hala, yaklaşık 10 cm. genişliğindeydi sanırım, krem rengi, kenarları hafif yüksek, sanki kaldırım gibi... Arabalarımla oynayabiliyordum bu şehirin üzerinde, güzel bir hediyeydi.

Buradan sonrası on yıl boyunca aynı şekilde ilerliyor, aileyle geçirilen yılbaşı geceleri. Teyzeler, kuzenler... İlk değişim 2000 yılına girerken oldu. Ailece Kıbrıs'taydık, o sırada bir kuzenim orada çalışıyordu, muhtemelen yılbaşı bayramlardan biriyle birleşmişti falan. Otelde kalıyorduk ve tahmin edebileceğiniz gibi otelin sıkıcı ötesi bir yılbaşı eğlencesi mevcuttu. Bu eğlenceye dayanamayan bendeniz geceyarısına bir-iki saat kala odama çekilip yeni yılı tek başıma karşılamayı tercih etmiştim.

2001'e girişim de aileden ayrı ilk yılbaşı etkinliğiydi sanırım. Abimin arkadaşlarının Ataköy'deki evinde kutlamıştık yılbaşını. 2002 ve 2003'ü ise Onurlar'da kutlamıştık. 2003'ün ilk saatlerinde Caddebostan Sahili'nde arabasında köfte satan adam Adalar'ı gösterip "Buralara elektrik nasıl gidiyor yahu?" diye sormuştu bize ama nedense benim "Deniz altından kablolarla" cevabımı pek beğenmemişti...

2004'e ise Suadiye'de, kuzenlerimin evinde ailece girmiştik. Gecenin ilerleyen saatlerinde ise ben, Emre ve İpek'le buluşmak üzere bir Kadıköy dolmuşuna atladım. Benden kısa bir süre sonra dolmuşa iki kız ve bir oğlan bindi, oğlan kendini kaybedecek kadar sarhoştu ve yolculuğun ilerleyen dakikalarında kızların "Ay ay çıkardı" çığlıkları eşliğinde ve dolmuş şoförünün kenara çekmek için yaptığı çılgın manevraların da etkisiyle dolmuşun içine kustu. Bendeniz mide bulandırıcı bi kokunun dolmuşu kaplamasını beklerken gayet saf bir votka kokusu dolmuşa hakim oldu.

2005 ve 2006, güzeldi. 2007'ye evde abim ve arkadaşlarımla birlikte girdik. Keyifli bir geceydi.

2007 senesinin hayatımın en mutsuz senesi olmasından mütevellit, 2008'i çok da hevesle karşılamadım. Geçen yılki yılbaşı yazımdan da bunu görebilirsiniz sanırım. Tek başıma evde oturup Lord of the Rings üçlemesini seyrederek karşılamayı tercih ettim 2008'i.

2007 kadar kötü olmasa da, hayatımın en mutlu yılı da değildi 2008. Yine de, güzel birkaç konser, bir adet kayak tatili ve bir adet pek keyifli yaz tatili gördü 2008. Bir adet mezuniyet ve dolayısıyla bir adet post-mezuniyet sendromu 2008 yılında yer aldı. Hayatımdan eksilenler oldu. Çalışmaya başladım, pazartesi sendromunu bir yaşam biçimi hâline getirdim. Senenin son günlerinde dalgalı kura geçtim...

2009'a keyifli girmeyi planlıyorum. Planlar her zaman tutmuyor tabii, zira bu haftasonunu da keyifli geçirmeyi planlıyordum ama çok tutmadı. Ama olsun, bazen "Mazhar dediyse, bir bildiği vardır" diye düşünmek lazım galiba...

Herkese mutlu yıllar şimdiden...

İçimdeki Opera sevgisi bambaşka

2008-12-23T19:31:00.002+02:00

Opera'dan kastım internet browser'ı olan Opera bu arada. Dün itibariyle IT'den rica ederek ajanstaki bilgisayarıma da Opera kurdurdum. Windows ve cep telefonundan sonra Mac OS'da da Opera kullanıyorum. Çok sevinçliyim.

Bu yazıyı okuduktan sonra yakınız

2008-12-23T00:51:00.003+02:00

On gün önceki yazımda ismini henüz bahşetmediğim bir filme girmeden önce yaşadıklarımı anlatmıştım yanlış anımsamıyorsam. İşte bu da, merakla beklediğiniz devam yazısı:

Sevgili Deniz'in ısrarlı tavsiyeleri üzerine Burn After Reading'i izlemeye gittim Astoria'ya. Lise yıllarımdan beri hiçbir filmlerini kaçırmadığım Coen Kardeşler'in bu filmini de izlememek olmazdı zaten. Şimdi kontrol ettim de IMDb'den, The Hudsucker Proxy'den beri tüm filmlerini izlemişim, sanırım bunun üzerine Coen'lerin favori yönetmenlerim arasında yer aldıklarını söylemek doğru olur.

Dolayısıyla, eğer sizin için de bir sakıncası yoksa, Burn After Reading'le ilgili yazacaklarımı da Coen'lerin genel filmografisi dahilinde değerlendirmekten kendimi alamayacağım. Film alışık olduğumuz Coen kara mizahını ve senaryo karmaşıklığını içeriyor. Şüphesiz ki kalburüstü bir film. Ne var ki, No Country for Old Men ile yükselen Coen beklentilerimi tam anlamıyla karşılamadı. "Evet ama bu iki filmi karşılaştırmak çok da yerinde bir tercih değil sanki" dediğinizi duyar gibiyim. Katılıyorum, belki bu filmi Coen'lerin filmografisinde The Big Lebowski'ye yakın tutmak daha doğru olur. Benim kendi kişisel sıralamamda da bu iki filmi aynı rafa yerleştirdiğimi söyleyebilirim.

Burn After Reading'de yapım kalitesinin deneyim, bütçe ve teknik olanaklar doğrultusunda, The Big Lebowski'ye nazaran yükselmiş olduğu aşikar. Ne var ki bu tek başına filmden aldığımız keyfin de aynı düzeye çıkmasına yetmiyor.

Filmde en fazla tatminsizlik yaratan husus ise aslında filmin en güçlü olduğunu iddia ettiği yönlerden birinden kaynaklanıyor: oyuncu kadrosu. Brad Pitt, George Clooney, John Malkovich ve Frances McDormand'dan oluşan yüksek beklenti yaratan bu kadronun üyeleri, filmin kısa süresi dahilinde üstün bireysel performanslar sağlayacak kadar kendilerine yer bulamamış diye düşünüyorum. Hikayenin şöyle ya da böyle ana eksenini sağlayan McDormand belki bu noktadaki en şanslı isimken, Malkovich ve Pitt rakibinin misketlerini ütmeye iki tur kala annenin eve çağırdığı çocuklarınkine benzer bir hüzün yaratıyor kalbimizde.

Filmin senaryosu ise Coen'lerden beklediğimiz absürdlüğü taşıyor. The Big Lebowski'nin çıkış noktasını oluşturan yanlış anlama hadisesi, Burn After Reading'de defalarca karşımıza çıkarak filmin ana eksenini oluşturuyor ve filmi, Shakespeare'in Yanlışlıklar Komedyası'nın (The Comedy of Errors) en güçlü halkasını oluşturduğu türe yeni bir halka olarak ekliyor. Yanlış anlama hadisesinden yola çıkan komedilere Roma İmparatorluğu'nda Plautus'un oyunlarından, günümüzün Sit-Com'larına kadar sıkça rastlamakta olduğumuzu da ekleyelim.

Tabii filmin bu ince örülmüş keyifli senaryosuna farklı bir okuma yapmak da mümkün. Bu paragrafı filmi izlemeyenlerin okumaması doğru olur. Filmin derininde, Hesiodos'un anlattığı Pandora efsanesinden bugüne değin varlığını sürdüren bir kadın düşmanlığının yattığını iddia etmek fazlasıyla mümkün. Zira bütün hadiseyi başlatan unsur bir kadının hırsı olduğu gibi, filmin sonunda da tüm erkekler ya ölmüş ya da bir şekilde mağdur olmuşken üç kadın öyle ya da böyle istediğini elde etmiş bir şekilde perdeden çekiliyor.

Pandora efsanesini de kısaca hatırlayalım elimiz değmişken: ismi "Tanrıların armağanı" anlamına Pandora, ilk kadındır. Prometheus'un ateşi çalmasına misilleme olarak Zeus'un emriyle yaratılır: topal tanrı Hephaistos, Aphrodite'den esinlenerek toprağa bir kadın şekli ve sesi verir; Athena, Pandora'ya çeşitli elişleri vb. öğretir; Aphrodite ise onu çeşitli büyülerile kuşatır. Son olarak Hermesias Pandora'nın içine bir köpek yüreği, tilki huyu hoyar ve Pandora Zeus'un ona "Sakın açma" diyerek verdiği kutusuyla birlikte dünyaya gönderilir. Kutunun içinde bilumum kötülükler, hastalıklar vardır. Merakına yenik düşen Pandora kutuyu açar, yaptığı hatayı fark edince kutuyu hemen kapatır ve umut, tek başına, kutunun içinde kapalı kalır...

Son olarak da filmin yukarıda da görebileceğiniz afişine değinelim. Özellikle Hitchcock filmlerine yaptığı afişlerle tanıdığımız Saul Bass'ın -Sağda kendisinin bir eserini görebilirsiniz- etkisi ortada. Renk seçimi, tipografi, silüet kullanılması ve hatta eskitilmiş kağıt görüntüsü bu etkiyi artırıyor. Filmin içindeki "gizem" hissiyatını ve casus filmi göndermelerini aktarmak için keyifli bir çözüm olmuş, güzel.

Evet, daldan dala atladığımız bir başka yazının daha sonuna geldik. Çünkü ben yoruldum. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere (:

Haftanın özetimsisi

2008-12-22T01:26:00.002+02:00

Eskiden böyle haftanın özeti falan yazardım. Ne güzel günlerdi o günler. Şimdi kalkıp geçtiğimiz haftanın özetini yazayım desem şöyle bir şey olacak: çalıştım, sonra uyudum, sonra çalıştım, sonra uyumadım, çalıştım, sonra uyudum biraz, sonra tekrar çalıştım...

Anladınız siz onu (:

Geçen yazının devamını yazdım aslında ama daha bitiremedim ve yayınlayamadım. Bitirebilecek fırsatım da olmadı. Bu haftaki tek tatil günüm olan cumartesiyi de-zira evet, bugün de çalıştım- annemlere gitmek suretiyle internetten uzak geçirdim. Şimdi de yorgunum zaten ve izninizle yatacağım, hafiften şifayı da kapmışım...

Uzunca bir aradan sonra yazılan ilk yazının uzun olmasından mütevellit yarıda kalması ve konuya uygun bir başlık bulmanın zorluğu

2008-12-13T00:24:00.001+02:00

Bugün tek başıma sinemaya gittiğimi bloga yazarak sevgili dostum Ceren'i üzmek istemezdim ama ne zamandır bloga pek bir şey yazmamış olduğumdan ve blogdaki bu sessizlik hakkında farklı kesimlerden çeşitli tepkiler almış olmamdan dolayı kendimi mecbur hissettim. Ne de olsa bloga en çok yazdığım konulardan bir tanesi sinema...

Bugün evvela sevgili biraderimle bir miktar takıldık, aslında sinemaya gitme fikrimiz de vardı ama zaman ilerledikçe, kendisi yarın sabah erken kalkması gerektiğini belirterek evine gitmeye karar verdi. Ben de bunun üzerine sevgili dostum ve yeni ev arkadaşım -"Hayatımdaki gelişmeler" başlıklı bir yazı yazmam lazım sanırım- Emre'yi aradım sinemaya birlikte gidelim diye. Kendisinin öğlen eve gelip ders çalışma gibi bir planı vardı, akşama kadar herhalde çalışmış olur diye düşündüm ki meğer akşama kadar tembellik yapmış. N'oldu tabii, hem filme gelmedi hem de şimdi saat gecenin kaçı olmuş, adam hâlâ ders çalışıyor...

Hâl böyle olunca ben de tek başıma gittim sinemaya. Filmin oynadığı ve benim izleyebileceğim 3 sinema arasında en yakın olan en pahalısı, en uzak olan da en ucuzuydu. Ben de ortadakine gitmeye karar verdim: Astoria.

Yahu, mimari olarak iş hanından hallice ama içerik olarak çok lüks takılan alışveriş merkezlerini ben cidden anlamlandıramıyorum -Örnek olarak Astoria ve Nişantaşı City's'i verebiliyorum, başka varsa söyleyin-. Ha bu lafımdan mimari olarak hayvanî büyüklükte olan alışveriş merkezlerini anlamlandırabildiğim fikri de çıkmasın, onu da yapamıyorum -Örnek olarak Cevahir ve İstinye Park-. Eve yakın olmasından dolayı Akmerkez -Herkes karmaşık olduğunu iddia etse de bence çok basit, üçgen şeklinde işte- ve ajansa yakın olmasından dolayı Kanyon -Aslında hoşuma gidiyor, en azından bir konsepti var- haricinde pek vakit geçirmiyorum alışveriş merkezlerinde.

Neyse, konuyu dağıttıkça dağıttım yine. Astoria'ya gittim diyordum, o sırada filme yaklaşık bir buçuk saat vardı. Ben de, biletimi aldıktan sonra, adeta bir sinefil gibi takılarak önce D&R'ye uğrayıp bir adet Sinema dergisi aldım, bir de indirimde Romance & Cigarettes DVD'si buldum ve onu aldım: iki sene evvelki İstanbul Film Festivali'nde izlemiş ve pek beğenmiştim. Ardından da Caffè Nero'ya geçtim ve kahvemin eşliğinde dergimi okudum film saatine kadar.

Neyse, saat 19:30'u bulduğunda sinema salonuna geçtim. yaklaşık 20 dakika kadar reklam izledikten sonra nihayet film başladı. Yazının bu anına kadar hangi filme gittiğimi neden açıklamadım bilmiyorum, aslında yazının başında belirtmeyi planlıyordum ama gördüğünüz gibi laf iyice dağıldı. En iyisi ben bu yazıya bugünlük burada son vereyim, filmden bilahare bahsederim.

just another %&?!#$ monday

2008-12-01T10:33:00.004+02:00

Faust 2.0

2008-11-11T20:36:00.004+02:00

Bangkok Dangerous: Olmamış...

2008-11-10T01:36:00.004+02:00

Hazır üst üste iki akşam sinemaya gitmişken gaza gelip blogda yazayım dedim sevgili okurlar. Cuma akşamı sevgili Aykan'la birlikte Kanyon'da sinemaya gidelim dedik. Nispeten rahat bir gün olmuştu ajansta, japonca dersini de bu hafta iptal etmiş olduğumuzdan, eş-dostla muhabbet edip biramı yudumlayarak bekledim Aykan'ı, 21.00 gibi geldi.

Amacımız 21.15'teki Devrim Arabaları'nı izlemekti ama sadece en ön sırada yer kalmıştı, ne onu ne de bir önceki gün Quantum of Solace'ı üçüncü sıradan izlemiş olan beni cezbetti bu durum. Biz de saat 22.00'deki Bangkok Dangerous seansına girelim dedik, demez olaymışız...

Bu kadar sert girmek istemezdim aslında ama cümlenin gelişine vurdum istemsizce. Şaka bir yana, film olmamıştı. "Olmamıştı" derken neyi kast ettiğimi sanırım biraz açıklamam gerekecek: filmin bana göre ciddi bir bağlam problemi mevcuttu. Ama buna girmeden önce kısaca filmin konusunu bir özetleyelim: Ziyadesiyle profesyonel çalışan kiralık katilimiz Joe -Ki kendisi her filminde ölü balık gibi bakıp yine de başarılı bir oyunculuk çıkarmasıyla sevdiğimiz Nicolas Cage tarafından canlandırılmakta-, dört parçalık bir iş için Bangkok'a gider. Joe, hayatının bu döneminde kendini ve yaşam tarzını sorgulamaya başlamış, "Aman efendim, emekli olsam da Miami'ye mi yerleşsem ki..." moduna girmiştir. Bangkok'ta bir taraftan işini yaparken, diğer taraftan da kendisine yardım etmesi için tuttuğu yerli gençle yakınlaşır ve bu genci kendine çırak alıp yetiştirmeye başlar. Bütün bunlar yetmezmiş bir de eczanede tanıştığı sağır ve dilsiz bir hatuna aşık olur, bunlar takılmaya başlarlar falan ve olaylar gelişir...

Efendim, bazılarınız bilir, bazılarınız da muhtemelen şimdi öğreniyor, bendenizin naçizane Hong Kong filmlerine karşı bir ilgim mevcuttur. Özellikle de aksiyon filmlerinin bir alt türü olan triad filmlerine yakın durmaya çalışırım. Bu ilgim sayesinde Bangkok Dangerous'a baktığım zaman kendisinin Hong Kong aksiyon filmlerinin tipik özelliklerini taşıdığını fark ettim. Nedir bunlar: öncelikle başarısı kanıtlanmış -çoğu zaman klişe- senaryo öğeleri, bir miktar plot twist ama en önemlisi estetik bir kaygı güdülerek stilize edilmiş şiddet sahneleri ve bir tutam kan...

Yukarıda bahsettiğimiz bağlam problemi de işte bu noktada karşımıza çıkıyor. Bir Hong Kong filminin tipik öğelerini alıp bağlamından kopartarak olduğu gibi bir Hollywood filmine koyduğunuz zaman çalışmıyor. Zira Hollywood filmleri izleyicilerde kendine has farklı bir beklenti yaratırken, uzakdoğu filmleri farklı bir beklenti yaratıyor ve filmin vaat ettikleriyle ortaya koydukları arasındaki uyumsuzluk izleyiciyi en hafif tabiriyle kıllandırıyor.

Üstelik, üzülerek belirtmeliyim ki, filmin tek problemi de bu değil. Karakter oluşumu ve gelişimi neredeyse yok. -bu kısım spoiler içerebilir- Joe dediğimiz adam kimdir neyin nesidir belli değil mesela... Memleketi neresi, anası-babası ne iş yapar? Adamla aramızda bir bağ kuracak, karakterle kendimizi özdeşleştirmeye yarayacak herhangi bir unsur mevcut değil. Böyle olunca da bu karakterin yaşadığı iç çatışmaları biz izleyici olarak içselleştiremiyoruz. "Aman, n'oluyor ki şimdi? Niye böyle yaptı bu adam..." gibi vurdumduymaz yaklaşımlar sergiliyoruz... -bitti spoiler-

İşin en sinir olduğum yanı da ne biliyor musunuz dostlar? Bu film aslında bir yeniden çevrim. Aynı isimli 1999 yapımı bir Hong Kong filminin yeniden çevrimi. İşin sinir olduğum tarafı bu değil bu arada, işin sinir olduğum tarafı şu ki FİLMİ YENİDEN ÇEVİRENLER AYNI ADAMLAR! Oxide Pang Chun ve Danny Pang diye iki kardeş 1999'da Tayland'da çektikleri filmi 2008'de bu sefer Hollywood'da çekmişler -Aslında iki filmi de lokasyon olarak Bangkok'da çekiyorlar ama anladınız siz beni...-. 1999 yapımı olan filmi izlemedim, izlemek isterdim ama açıkcası Pang biraderlerin tavrından tiksindiğimden böyle bir hevesim kaçtı, ki muhtemelen o 2008 versiyonundan daha iyidir.

Ulan insan aynı filmi 10 yıl sonra tekrar çeker mi? Gidin yeni film çekin kardeşim...

Bu arada bugün, yani pazar, Devrim Arabaları'nı da izledim, yarın yazmaya çalışacağım onunla da ilgili bir şeyler...

All work and no play makes Jack a dull boy.

2008-11-09T03:11:00.003+02:00

Merhum Stanley Kubrick'in pek sevdiğim bir filmidir The Shining, özellikle de Jack Nicholson'ın muazzam oyunculuğu ve Kubrick'in basit bir üç tekerlekli bisiklet gezisinden yaratabildiği gerilimle -Beni herhangi bir filmde en çok geren sahne hâlâ bu sehnedir- her zaman için özel bir yere sahiptir bu film gönlümde.

Az önce IMDb'de gezinirken bu filmin trivia sayfasına denk geldim. İlk trivia çok komik geldi, paylaşayım dedim:

During the making of the movie, Stanley Kubrick would call Stephen King at 3:00 a.m. and ask him questions like "Do you believe in God?"

Benim de bunu gecenin üçünde görmüş olmam ilginç bir tesadüf oldu... Yoksa bu bir tesadüf değil mi? Lan..?

Bir martini içseydik beraber...

2008-11-07T09:53:00.004+02:00

Efendim, bildiğiniz gibi yeni Bond filmi Quantum of Solace bugün gösterime giriyor. Bendenizin de naçizane, filmin galasına katılma fırsatım oldu dün akşam ayıptır söylemesi. Hanidir ilk defa bir filmi erkence izlemiş olmanın getirdiği sorumlulukla birtakım yorumlarımı buradan paylaşmak istedim.

Bu arada şunu da belirtmeliyim ki, öyle bir Bond hayranlığım yoktur. Yaklaşık on yıl önce atv her salı akşamı bir Bond filmi verirdi, o zamanlar izlerdim. O zamandan bugüne kadar da sinemada oynayan Bond filmlerinin anca yarısını izlemişimdir. Son olarak, ben de en iyi Bond'un Sean Connery olduğunu düşünenlerdenim.

Efendim, belki biliyorsunuzdur, bir yerlerden duymuşsunuzdur, Daniel Craig'in Bond rolünü üstlenmesiyle başlayan yeni seri öncekilerden ziyadesiyle farklılaşmış. Bir önceki filmi, yani Casino Royale'i bendeniz izlememiştim, yeni seriyle dün akşam tanışmış oldum dolayısıyla.

Yeni seriyle eski seri aradasınki farklılaşmayı bir nebze, Tim Burton'ın Batman'leriyle Christopher Nolan'ın Batman'leri arasındaki farklılaşmaya benzetmek mümkün. Ne var ki, Batman'deki farklı tonu ayakta alkışlarken, Bond'daki bu farklılaşmaya şüpheci bir bakışla yaklaşmaktan kendimi alamıyorum.

Az evvel de belirttiğim gibi Casino Royale'i izlemedim, bu sebepten dolayı çok da atıp tutmak istemiyorum ama görebildiğim kadarıyla yeni seride daha insani sayılabilecek tepkilere sahip, meslekî deformasyonun dibine vurmuş ve dolayısıyla daha sert yöntemlerle çalışan bir Bond'la karşı karşıyayız. İtiraf etmeliyim ki film, bu minvalde başarılı bir biçimde kotarılmış. Gerçi temposunun yüksekliği, perde arkasındaki olayların üzerinde yeterince durulmaması ve de önceki filme yapılan bolca gönderme beni konuya tam anlamıyla hakim olmaktan mahrum bıraktı ama olsun. Elimizde başarılı kotarılmış ajanlı bir aksiyon filmi mevcut.

İşte, benim de bu seriye şüpheci bir biçimde yaklaşmamın sebebi bu. Ben bu filmde Bond'u, geri kalan ajanlı aksiyon filmlerinden ayıran herhangi bir unsura rastlayamadım. Her ne kadar sevmesek ya da saçma bulsak da, Bond'u Bond yapan her filmde görmeye alışık olduğumuz klişeleridir: "Bond bak, bu bir dolmakalem, şurasına basınca helikopter de oluyor", "Shaken, not stirred." gibi... Üzülerek gördüm ki bu filmde bir adet "Bond, James Bond..." lafı bile geçmiyor.

Sonuç olarak, Bond'u daha gerçekçi bir karaktere oturtmaya temelde bir itirazım yok ancak Bond'un herhangi bir ajanlı aksiyon filminden farksız bir hâle gelmediğine dikkat etmek gerekiyor. Yine de, filmi sevmediğimi söyleyemiyorum zira ziyadesiyle başarılı çekimler mevcut ve pek çok sahne gerek içerik gerekse teknik açıdan izleyiciyi tatmin edecek düzeyde. Eisenstein etkilenmesinin kurguda bariz olarak ortaya çıktığı birkaç sahne de özellikle dikkat çekici (Filmin başlarındaki at yarışı sahnesini örnek verelim). Aksiyon severlere, Bond hayranlarına ve "Bu hafta sinemaya gideceğim ama ne izlesem bilemiyorum ayol" diyenlere tavsiye etmekten zerre çekinmiyorum...

,

2008-11-01T13:32:00.002+02:00

İmla takıntısı olan tek ben değilmişim neyse ki...

Brazilian Press Association - The Comma
by settarluin

Virüs hareketi!

2008-10-29T23:25:00.003+02:00

Bu bir nedir?: Türkiye'de internetin nasıl sansürlendiğini anlatan ibret verici trajikomik bir öyküdür. Burada bu yazının ne işi var?: İnternette bir sayfayı sansürlemenin bilginin yayılmasını engelleyemeyeceğini göstermek için. Bu yazı bugün 3, yarın 5, öbür gün 15 sayfada olduğu zaman kimin neyi nasıl sansürleyeceğini kara kara düşünmesi için. Peki ben ne yapayım?: Bu yazıyı kendi bloguna koy, facebook'ta Sansüre Sansür grubunun ve Virüs Hareketi etkinliğinin sayfaların bak. Virüs derken?: Benden sana, senden ona, böyle salgın gibi yayılsın diye...

“Hocam, sen virüs nasıl yayılır bilir misin?” 4 Perdelik Trajikomedi

Perde 1
“Tüm Kapatmalar Hukuka Aykırı isimli” yazı Leeds Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyesi Yaman Akdeniz ve Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi, İnsan Hakları Merkezi üyesi Kerem Altıparmak tarafından yazılmış ve 20 Ekim'de bianet'te yayınlanmıştı. Oktar'ın bugüne kadar aynı gerekçelerle Silivri ve Gebze mahkemelerine yaptığı başvuruların sonucunda 61 sitenin erişime kapatıldığını hatırlatan Akdeniz ve Altıparmak, bu durumun mahkemelerin yorum yöntemlerini kullanmasıyla ilgili bir sorundan kaynaklandığını belirtiyordu. Buna göre, 5651 sayılı “İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun”u es geçen mahkemeler, hakaretle ilgili diğer düzenlemeleri uyguluyor. Oysa, konuya ilişkin özel bir düzenleme getiren 5651 sayılı kanunun uygulanması gerekir. Bu kanunda da sitelerin erişime kapatılması gibi bir düzenleme bulunmuyor. Akdeniz ve Altıparmak, hali hazırda kapatılacak siteye kapatmadan önce savunma hakkı verilmediğine, birçok durumda kapatmaya gerekçe gösterilmediğine de dikkat çekiyordu.

Yazının tamamı:
http://www.bianet.org/bianet/kategori/bianet/110319/internete-karsi-adnan-hoca-tum-kapatmalar-hukuka-aykiri

Perde 2
A.O ve avukatları Bianet’e, aba altından soba gösteren bir tehdit mektubu yollarlar, ki bu mektubun tarzı yaklaşık şöyledir:
“Sitedeki, müvekkillerim ile ilgili söz konusu hukuka aykırı yayınların 24 saat içinde yayından çıkarılmasını talep ediyor, aksi halde bu yayınların kaldırılması amacıyla mahkemeye başvurmak zorunda kalacağımızı ihtaren bildiriyoruz. Benzeri durumda, Türk Mahkemeleri başta wordpress.com, richarddawkins.net, egitimsen.org.tr ve groups.google, gazetevatan.com sitesi olmak üzere çok sayıda internet sitesine Türkiye’den erişimi yasaklamışlardır. Bu nedenle milyonlarca kişi halen bu sitelere Türkiye’den ulaşılamamaktadır.”

Yazının tamamı:
http://privacy.cyber-rights.org.tr/?p=210

Perde 3
Bianet bu tehdite aldırmaz, avukatlara sorar, ilgili yazıda hakaret içeren hiçbir şey olmadığını vurgular, bir de utanmadan “kapamıyoruz” diye bir yazı koyar ana sayfasına.

Yazının tamamı:
http://www.bianet.org/bianet/kategori/bianet/110527/adnan-oktarin-kapatma-tehdidiyle-yayindan-yazi-kaldirmiyoruz

Perde 4
Ama işte internet öyle bir şeydir ki, okunmasını istemediğiniz yazılar bile, bir bakarsınız bloglarla, gazete yorumlarıyla, facebook’la, email gruplarıyla, ekşi’de, sosyomat’ta, wiki’de, bigu’da, friendfeed’de, twitter’da ve daha binlerce sosyal platformda birden yayılıverir, nereyi temizleyeceğini, sansürleyeceğini şaşırırsın. Bu bilgi çağında bilgiye erişimi engellemek zor be hocam, ne yaparsın.

Ha bir de, tdk.gov.tr katkılarıyla bilginize sunarız:
Eleştiri - is. 1. Bir insanı, bir eseri, bir konuyu doğru ve yanlış yanlarını bulup göstermek amacıyla inceleme işi, tenkit.
Hakaret - is. (haka:ret) 1. Onur kırma, onura dokunma. 2. Küçültücü söz veya davranış.

Sansüre Sansür Hareketi
http://www.sansuresansur.org

Blogger Türkiye'de yasaklandı / Blogger banned in Turkey / Blogger bloqué en Turquie

2008-10-26T00:32:00.003+03:00

Scroll down for English version
Faites défiler vers le bas pour la vérsion Française

-->

Sevgili okuyucu,

Bildiğin gibi wordpress, youtube, richarddawkins.net ve sayısı bini aşkın başka internet siteleri gibi, blogger.com sitelerine de Türkiye'den erişim engellendi. Eğer bu yazıyı okuyabiliyorsan bu demek oluyor ki Türkiye'de değilsin*. Sana orada kalmanı tavsiye ediyorum. Zira, bu devlet ifade özgürlüğü gibi temel insan haklarını sağlamamak konusundaki tutumunu artık internet üzerinden bütün dünyaya duyurmaktan çekinmeyecek cüretkârlığa ulaşalı çok oluyor.

Sevgili okuyucu, 46 gün sonra İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin 60. yılını kutlamayı unutma lütfen, biz burada kutlayamıyoruz da...

*: Ya da çeşitli arka kapıları zorluyorsun, bence hiçbir sakıncası yok.

--->

Dear reader,

I don't know if you've heard about this, but access to blogger.com is forbidden in Turkey since yesterday, just like more than a thousand web sites including wordpress -currently accessible-, youtube and richarddawkins.net. If you can read this article, it means that you're not in Turkey*. I advise you to stay there, because this state is now bold enough to declare to the whole wide world on Internet that it does not have any concern of ensuring fundamental human rights, such as the freedom of expression.

Dear reader, please do not forget to celebrate the 60th anniversary of The Universal Declaration of Human Rights, for we cannot do it in here...

Please read: http://advocacy.globalvoicesonline.org/2008/10/25/bloggercom-banned-in-turkey/

*: Or you're using one of the many backdoors, which I totally approve of.

--->

Cher lecteur,

Je ne sais pas si tu l'as entendu, mais l'accès à blogger.com est interdit en Turquie depuis vendredi 24 septembre, comme plus d'un millier de sites Web, y compris wordpress -actuellement accessible-, youtube et richarddawkins.net. Si tu peux lire cet article, c'est-à-dire que tu n'es pas en Turquie*. Je te conseille d'y rester, parce que cet État a maintenant l'audace de déclarer au monde entier sur Internet qu'il n'a pas la moindre intention d'assurer les droits de l'homme fondamentaux, tels que la liberté d'expression.

Cher lecteur, s'il te plaît n'oublie pas de célébrer le 60e anniversaire de la Déclaration Universelle des Droits de l'Homme, car nous ne pouvons pas le célébrer ici ...

Lisez SVP:
http://advocacy.globalvoicesonline.org/2008/10/25/bloggercom-banned-in-turkey/ (en anglais)
http://www.pcinpact.com/actu/news/46886-censure-blocage-blogger-turquie-filtrage.htm

*: Ou bien, tu utilises une des nombreuses voies alternatives, dont je suis entièrement d'accord.

Aha ben!

2008-10-23T21:13:00.004+03:00

10 yıldan uzun süredir çeşitli mizah dergilerini okurum, ilk defa bugün Penguen'de bir karikatürde benim ismimde bir karaktere rastladım, pek sevindim, sizlerle de paylaşayım dedim...

Teşekkürler Cem Dinlenmiş!

Blog için yeterince vakit ayıramamanın verdiği derin mihnet

2008-10-19T01:07:00.008+03:00

Bloga yazı yazmanın ne kadar zaman aldığını çalışmaya başladıktan sonra fark ettim. Elimden geldiğinde özenli yazmaya çalışıyorum zira. İfadelerin problemsiz bir akışa sahip olduğundan emin olmadan yazımı göndermiyorum. Kimi zaman birilerinden -çoğunlukla da Deniz oluyor bu- yardım istiyorum "Bu laf olmuş mu sence?" diye. Tabii, yazımından kıllandığım kelimelerin nasıl yazıldığını TDK'dan kontrol etmek, refere ettiğim eserlerle ilgili doğru bilgileri IMDb'den ya da Wikipedia'dan kontrol etmek, gerekli sayfalara link vermek, linklerin çalıştığından emin olmak gibi işlemleri de yapınca ortalama uzunlukta yazdığım bir yazı, çoğunlukla bir saatten fazla bir vakit alıyor. Bu tarz bir vakti çalışmaya başladıktan sonra kolay kolay ayıramaz hâle geldim.

Çalışmaya başlamak dedim, bundan henüz blogda bahsetmemiştim, bahsedelim. Efendim, kiminizin bildiği, kiminizinse şu anda öğrendiği üzere, bir reklam ajansında çalışmaktayım iki aydır. Yoğun bir temposu var, gece geç saatlerde çıkıyorum genellikle. Hatta şu ana kadar ajanstan en erken çıktığım saat 18:30 idi, o da ajansca karaoke'ye gittiğimiz akşamdı (:

Tahmin edebileceğiniz gibi ajanstaki günümün aslında çok büyük bir kısmını bilgisayar başında geçiriyorum, gelin görün ki bloga bir şeyler yazmak çok da mümkün olmuyor bu esnada, birkaç sebepten ötürü. Birincisi elbette ki yukarıda bahsettiğim özeni gösterecek kadar vakit ayıramamak oluyor, ajansta kim bir saati kaybetmiş de ben bulayım. Diğer taraftan, konsantre olmak da çok kolay olmuyor. Üçüncü sebebim ise henüz ajansta bir bilgisayarımın olmaması. "Nasıl yani?" diye sorduğunuzu duyar gibiyim -Bu da ne biçim bir laf ya, ulan ben burada oturmuş, bir taraftan Efes Dark'ımı yudumluyor, diğer taraftan da Jace Everett dinliyorken sizi nereden duyayım... Resmen saçmalık... Neyse...-.

Ajansta henüz bir bilgisayarım yok diyordum, o yüzden iki aydır, yani işe başlayalı beri ajansa R2-D2 ile birlikte gidiyoruz. Başlarda fena olmasa da bu yoğun tempo son zamanlarda R2-D2'yu bir hayli yormaya başladı. Ne yalan söyleyeyim, zamanla yaşlandı ve ağır işler yapamaz hâle geldi. Yine de hakkını vermek lazım, hem işte, hem de evde elinden geldiğince sızlanmadan işini yapmaya çalışıyor. Yine de, bu hafta ajansta bana bir bilgisayar gelmesini bekliyorum, umuyorum ki daha verimli şekilde çalışmaya başlayabileceğim ve belki bloga bir şeyler yazmaya bile fırsatım olabilecek...

Mesela, Helvetica ile ilgili yazmaya başladığım bir yazı var, hâlâ taslak olarak bekliyor... Onun dışında, şu yazıda başladığım dizilerin yeni sezonları hakkında atıp tutma serisi var mesela yazmaya devam etmek istediğim. Ama yazmayı bırakın, bayramdan sonra yayınlanan bölümleri izlemeye bile fırsat bulamadım henüz.

Aslında bu yazıda başka şeylerden de bahsetmek istiyordum, mesela geçen hafta uluslararası bir sempozyumda yaptığım akademik sunumdan ya da ertesi günkü askerlik şubesi maceramdan... Ama yazı haddinden fazla uzadı ve benim de uykum geldi, zaten dün gece de geç yattım...

Sınırları aşan Gudik sevgisi...

2008-10-07T00:00:00.004+03:00

Gün geçmiyor ki bu bloga duyulan sevgi çoğalmasın, dünyanın dört köşesinden bu blogun sayıları her gün artan takipçileri, hayranları bu sevgilerini dışa vurmak için çırpınmasınlar. İşte aşağıdaki fotoğrafı da yine bir başka Gudiksever olan sevgili Sedef hanım - Nâm-ı diğer Sedefu San - geçen hafta Stokholm'de çekmiş.

Bu arada, TDK Yazım Kılavuzu'na göre "nâm-ı diğer" sözünün "namıdiğer" şeklinde yazılması gerektiğini biliyor muydunuz?

Prison Break: kaç kaç nereye kadar be kardeşim...

2008-10-05T23:58:00.000+03:00

Efendim malumunuz TV dünyasında yeni sezon başladı. Takip ettiğimiz diziler de bir bir ekranlarımızda yer almaya başladılar. Ben de şu sıralarda yeni bölümleri takip etmekle uğraştığımdan -ve aynı zamanda başka bir şey yazmaya da üşendiğimden- takip ettiğim diziler hakkında üç beş kelâm edeyim dedim. Bu yazı muhtemelen dizilerin evvelki sezonlarına dair spoiler'lar içerir, ona göre okuyun. Yeni sezona dair spoiler varsa onu özel olarak belirtirim.

Geçenlerde bir akşam Sadun beyciğimle de tartıştığımız, ekranlarımızın vazgeçilmez adrenalin pompası Prison Break'le başlayalım. Bildiğiniz üzere tek sezon olması planlanmış bu macera fırtınasının 24'ün bıraktığı boşluğu sezon sonuna kadar doldurması planlanıyordu. Ancak vücudunun üst yarısını kaplayan dövmeleriyle bizleri ekran başına kilitleyen Wentworth Miller abinin karizması -gayleşiyorum muntazaman- diziye duyulan ilgiyi beklenmedik bir yüksekliğe çekince devam sezonları da kaçınılmaz oldu.

Böyle olunca da hikayenin seyrinde değişiklikler meydana geldi. Birinci sezonda hapishaneden kaçmayı başaran elemanlarımız ikinci sezon boyunca kanundan kaçtılar ve o ya da bu şekilde ikinci sezon bittiğinde kendilerini bu defa bambaşka bir hapishanede buldular. Tahmin edebileceğiniz gibi üçüncü sezon da bu hapishaneden kaçmakla geçti. Bu arada, daha ikinci sezonun başında John Abruzzi, nam-ı diğer Peter Stormare'ye veda ettik, çok üzüldük.

Dördüncü sezonda ise bu macerayı seven kardeşlerimiz kaçmaktan sıkılıp kendilerini kovalamaya verdiler. Hikayedeki bu radikal değişimi sağlayabilmek için de senarist kardeşlerimiz dizinin şu ana kadar öyle ya da böyle mevcut olan tutarlılığını zorlayacak hareketlere girişerek bizi üzdüler. -Dikkat spoiler- Sarah'nın geri dönme meselesinden bahsetmiyorum bile ama birisi şunu söylesin: Bizim adamlarımızın kaçmak için tam bir sezon çırpındıkları Sona'dan Sucre, Bellick ve T-Bag nasıl oluyor da 3 gün içinde "Abi bir isyan çıkmış, kaçmışlar" diye çıkabiliyor -Spoiler bitti gibi-. Bu ve bunun gibi zorlama tesadüfler bana göre dizinin evvelki sezonlarda yarattığı kredisinden ciddi anlamda yiyor. Neyse ki, birinci bölümünden itibaren giriştikleri bu yeni hikayeyi çok ellerine yüzlerine bulaştırmış değiller, keyifli bir şekilde ilerlediğini söyleyebiliriz. Ne var ki, hiç de şaşırtıcı olmayan bir şekilde, dizi bu sezonunda büyük bir izleyici kaybına uğramış ve sezonu bitirmeden yayından kalkması dahi muhtemelmiş. Yapımcılar "Elimizde güzel bir sezon finali fikri var, olur da dizi yayından kalkacak olursa o fikri dizinin finali olarak çakabiliriz" demişler...

Bir sonraki yazıda bir başka dizi hakkında atıp tutacağız. Artık Heroes mu olur, Terminator The Sarah Connor Chronicles mı olur bilemem. Zira ikisinin de yeni sezonundan bir şey anladıysam arap olayım...

Jumbo!

2008-10-04T15:29:00.004+03:00

Bilen bilir, odam genellikle dağınıktır. Hatta şöyle açıklayayım, şu anda oturduğumuz eve taşınalı 3 yıl olmak üzere, ben tam anlamıyla odama yerleşmiş değilim (Son kutumu 1 yıl önce açtım ama...).

"Madem üniversite de bitti" diyerek bu yaz yine odamı toplamaya niyetlendim, Şok'a gidip çöp torbası aldım bu iş için. Tahmin edebileceğiniz gibi, niyetlendiğim işi gerçekleştirmedim henüz. Bugün boş vaktim olunca bari odayı toplamaya girişeyim dedim, çöp torbalarını çekmeceden çıkardım.

Orta boy olduğunu düşünerek almıştım torbaları, yani markette durdukları yer orta boy torbaların durduğu yerdi, ama anlaşılan bu araya karışmış. Rulo şeklindeki torbalardan üsttekini çekmeye başladım, geldikçe geldi. Sonra bir fark ettim ki torbalar "Jumbo boy" imiş. Kassam ben girerim yani içine.

Böyle yani, neyse ben işe koyulayım...

Gudik olunmaz, Gudik doğulur (?)

2008-10-01T13:04:00.004+03:00

Bu arada, dalgınlıktan fark etmemişim: 10 Eylül 2007'de hayatına "Norwegian Ridgeback" adıyla başlayan bu blog, 1 yaşını doldurmuş meğer. Okurların her birine, tek tek ellerinden sıkmak, duruma göre yanaklarından öpmek suretiyle teşekkür ederiz, tekrar bekleriz...

Hayatımızda soundtrack'in önemi

2008-10-01T12:59:00.002+03:00

Bir öncekinden ya da bir sonrakinden hiçbir farkı olmayacağına inandığınız bir güne başlamış "hımrrfph" diye ortalıkta dolaşırken görürsün (1), müzik değişir, gün hafiften iyileşir.

Evrim mi? Ha yok, biz daha onu olmadık...

2008-09-23T20:54:00.002+03:00

O çok sevdiğimiz "Bu siteye erişim engellenmiştir" ekranı bir siteyi daha kararttı, bilmem farkında mısınız? RichardDawkins.net

Dawkins website banned in Turkey

A Muslim creationist told Istanbul courts the site was "blasphemous" in content

A Muslim creationist has succeeded in getting the website of leading atheist Richard Dawkins banned in Turkey after he complained that its contents were blasphemous.

Internet users living in Turkey are now subject to a court order which prohibits them from accessing the popular site richarddawkins.net . The court in Istanbul issued its judgement after author Adnan Oktar claimed Atlas of Creation, a book he has written which contests arguments on evolution, had been defamed on Dawkins' website. haberin devamı

Vaktiniz varsa şu haberi de okuyun.

En önemlisi de, lütfen ama lütfen, Dawkins'in siteye erişimin engellenmesine sebep olan yazısını okuyun:

Orijinali: http://richarddawkins.net/article,2833,UPDATED-Venomous-Snakes-Slippery-Eels-and-Harun-Yahya,Richard-Dawkins

Bu da Türkçesi:http://www.richarddawkins.net/article,3151,Zehirli-Yilanlar-Kaygan-Yilanbaliklari-ve-Harun-Yahya,Richard-Dawkins

Bu arada, yazıya olan ilginin sitenin erişiminin engellenmesiyle arttığını, site engellenmese muhtemelen kimsenin bu yazıyı asla Türkçe'ye çevirmeyeceğini de belirtmek istiyorum.

Dawkins'in sitesine girebilenler de şöyle bir açılış sayfasıyla karşılaşıyor(muş tabii, ben girebilenlerin yalancısıyım, çok şükür ki ben böyle zararlı içeriklere erişemiyorum)

Çamurluksuz ve yağmurluksuz yola çıkan bir bisikletlinin yürek burkan, dramatik ama bir o kadar da sıcak öyküsü

2008-09-22T00:05:00.005+03:00

Hani şair* diyor ya "Sensiz İstanbul'a düşmanım" diye. İnsanın kimi zaman bu önermeye katılası gelmiyor değil. Ne var ki, dün Ortaköy'den bisikletimle eve dönmeye çalışırken fikrim değişti. Baştan belirteyim, bisikletimde çamurluk yok, yanıma yağmurluk da almamıştım, yani bisikletle her zaman çıktığım gibi şort ve tişörtleydim. Hatta Ortaköy'de farkına varmadan bisiklet eldivenimin tekini de düşürmüşüm.

Ortaköy'de Emre ve Filiz'le otururken yağmur başladı, hâlihazırda kararmakta olan hava biraz daha koyulaştı, ben de daha geç olmadan kendimi yola vurdum, Arnavutköy'ü geçip Bebek'e ulaştığımda ak iplik kara iplikten ayrılmaz hâle gelmişti, yoluma devam ettim.

Rumeli Hisarı'nın önündeydim, sağlam bir rüzgar bastırdı karşıdan. Hava kararmış, rüzgara karşı pedal çevirirken "Keşke gözlüğümde cam silecekleri olsaydı" diye düşünüyorum çünkü her ne kadar sağanak olmasa da yağmur yeterince etkili: tişörtüm sırılsıklam, arka tekerleğimden sıçrayan çamurlar kaskımdan damlayan sulara karışıyor ve rüzgarın etkisiyle karşıdan karşıdan gelen yağmur damlaları gözüme doğru gelirken gözlük camında takılıp kalıyorlar.

O esnada kafamı kaldırıyorum, karşımda Fatih Sultan Mehmet köprüsü, ışıklarını yakmış, hemen bir metre sağımda dalgaları yükselmiş ve köpürmeye başlamış Boğaziçi, rengi petrol yeşilinden siyaha dönmeden önceki son çıkış. O esnada aklıma bu yazının ilk cümlesindeki alıntı geliyor ve "Yok be birader, düşman olunmaz İstanbul'a" diyorum...

(...)

Yokuş ıslak, dik kısmını bu tekerleklerle çıkmam mümkün değil, bisikleti elime alıp tırmanmaya başlıyorum, yağmur biraz hafiflemiş...

*: Gripin & Emre Aydın

Google Chrome'un hayatımızdaki önemi üzerine bir kompozisyon (Bugün okullar açıldı lan...)

2008-09-08T18:39:00.004+03:00

Google Chrome'dan geçen hafta bahsetmiştim. Aslında perşembe günü de hızlı bir değerlendirme -Gavurun "Quick&Dirty" dediği türden- yapmak istiyordum ama vakitsizlikten bugüne kaldı.

Tabii, bu kadar gecikince, zaten yazılacak pekçok şey yazılmış çizilmiş oldu:

Hızlı
Eksikleri var
Zaten henüz beta

Bildiğiniz gibi alışmış kudurmuştan beterdir, ben de Opera alışkanlığımı yakın zamanda değiştirecek değilim. POP3 email desteği olsun, mouse gestures olsun bunlar kolay vaz geçebileceğimiz özellikler değil. Diğer taraftan, ajanstayken Photoshop sürekli açık durduğundan, bilgisayarı daha az zorlamasından dolayı çoğunlukla Chrome'u kullandığımı belirteyim ve hatta bu yazıyı Chrome'da yazdığımı da ekleyerek bu paragrafa bir nokta koyayım.

Chrome'un beni en çok cezbeden özelliğini anlatmak istiyordum aslında bu yazıda, o da şu: herhangi sayfa açıkken o sekmeyi tutup dışarı sürükleyebiliyorsunuz. O zaman ne oluyor, o sekme kendi penceresinde bağımsız ve hatta adres satırı olmadan, kendisi bir uygulamaymış gibi çalışabiliyor. Siz bu sayfa için masaüstünüz olsun, efendime söyleyeyim başlat menünüz olsun istediğiniz yere kısayol da koyabiliyorsunuz. Diyelim ki -benim de yaptığım gibi- e-posta sayfanız hep açık olsun istiyorsunuz. İşte bu dediğimi e-posta sayfanıza uyguluyorsunuz, daha sonra o kendi kendisine bir programmış gibi takılıyor. Başka sayfalarla, sekmelerle muhatap olmuyorsunuz. Ne güzel...